Ελλάδα 2007-2009: Προμηνύματα, μηνύματα και αυταπάτες 33 νάλωνε δανειζόμενη και μιας Κίνας που αναπτυσσόταν εξάγοντας και επενδύοντας τα κέρδη σε δολάρια και αμερικανικά ομόλογα. Ασφαλώς, δεν ήταν μόνο η Κίνα που επένδυε το «πλεόνασμά» της σε αμερικανικά χρεόγραφα, αλλά σχεδόν το σύνολο των αναπτυσσόμενων και των πετρελαιοπαραγωγών χωρών. Η Αμερική με την τριπλή ανισορροπία (υψηλότατο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, υψηλό δημόσιο έλλειμμα, έλλειμμα ισοζυγίου πληρωμών) λειτουργούσε σαν παγκόσμιος «κεϋνσιανός πνεύμονας», σαν στυλοβάτης της παγκόσμιας ζήτησης. Ο συνδυασμός φαινόταν αμοιβαία επωφελής, τι θα γινόταν όμως αν η Κίνα, με τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της, αποφάσιζε κάποια στιγμή για λόγους γεωπολιτικού ανταγωνισμού να ξεφορτωθεί τα τεράστια αποθέματα σε δολάρια; Αυτή ήταν η κύρια ανησυχία των ειδικών και των πολιτικών ηγεσιών, η οποία ασφαλώς δεν επαληθεύτηκε ως προς τις «γεωπολιτικές ανησυχίες», αλλά η υπαρκτή αυτή παγκόσμια ανισορροπία τροφοδότησε όντως την κρίση, δημιουργώντας μια κατάσταση μεγάλης ρευστότητας, χαμηλών επιτοκίων και φτηνού χρήματος στις ΗΠΑ. Η φωτιά όμως άναψε από μια ταπεινότερη σπίθα. Δεν ήταν η Κίνα, αλλά το μικρό στεγαστικό δάνειο του Τζιμ, της Ντολόρες, του Μπομπ και των εκατομμυρίων Αμερικανών που, παρά τη χαμηλή πιστοληπτική τους ικανότητα, ενθαρρύνθηκαν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα σε μια αλόγιστη εξάπλωση του δανεισμού, η οποία επέφερε μια ραγδαία αύξηση των τιμών των ακινήτων. Ο δανεισμός των νοικοκυριών στις ΗΠΑ από το 66% του ΑΕΠ το 1997
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=