ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ 24 «κοινωνίας της ευημερίας» ευρωπαϊκού τύπου. Τη δεκαετία του ’80 μεσολάβησαν το μπλοκάρισμα και η ασθματική εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας, κι έτσι η χώρα χρειάστηκε να τρέξει την επόμενη δεκαετία για να καλύψει το χαμένο έδαφος. Αυτό και έκανε. Την περίοδο 1995-2007, που προηγήθηκε της χρεοκοπίας, η Ελλάδα σημείωσε συνεχείς ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και πρόλαβε το τρένο της ΟΝΕ που ξεκινούσε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992. Παρά τη δυσφήμηση της προσπάθειας που εκ των υστέρων υπέστη η χώρα από ιθαγενείς και διεθνείς παράγοντες, η Ελλάδα είχε σημειώσει σαφείς επιτυχίες: ένταξη στην ΟΝΕ, ταχεία ανάπτυξη, μείωση της απόστασης που μας χώριζε από την Ε.Ε.-15 ως προς το κατά κεφαλήν εισόδημα. Οι παράγοντες που συνέβαλαν ήταν η θετική επίδραση της δημοσιονομικής εξυγίανσης στην αύξηση των επενδύσεων σε τεχνολογικό εξοπλισμό, ιδίως την περίοδο 1995-1999, η δημιουργία ενός δυναμικού αναπτυξιακού «πόλου» με τις τράπεζες και με ένα εξωστρεφές τμήμα επιχειρήσεων, η πραγματοποίηση μεγάλων έργων υποδομής, η αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης, τόσο λόγω της βελτίωσης των εισοδημάτων όσο και λόγω των αυξουσών προσδοκιών που καλλιεργούσαν η μείωση των επιτοκίων και η χρηματιστική επέκταση. Αυτά όμως ήταν τα καλά νέα. Τα κακά ήταν δύο ειδών. Το πρώτο ήταν αυτά καθαυτά τα χαρακτηριστικά του οικονομικού-παραγωγικού μοντέλου. Οι θετικές ωθήσεις από την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομική διαχείριση, τις μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του ’90 και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=