Ελλάδα 2007-2009: Προμηνύματα, μηνύματα και αυταπάτες 23 1 | Μια υποθετική ιστορία… Μετά τη χρεοκοπία, η απαξίωση των οικονομικών επιδόσεων της μεταπολιτευτικής περιόδου έγινε κοινός τόπος, κάτι σαν εθνικό σπορ: επίπλαστη ευημερία, εποχή των ψευδαισθήσεων, εποχή της αστακομακαρονάδας Αυτοί ήταν οι νέοι χαρακτηρισμοί που αναδρομικά αξιολογούσαν το παρελθόν τόσο αρνητικά, ώστε να χρειάζεται να αποκαταστήσουμε τη γενική εικόνα. Γιατί η Ελλάδα που παρασύρθηκε από την παγκόσμια κρίση του 2008 είχε επιτελέσει μια αληθινή πρόοδο, η νεοαποκτηθείσα ευμάρεια είχε κατά ένα μέρος πραγματικό υλικό περιεχόμενο και ασφαλώς η κοινωνία στη μεγάλη πλειονότητά της μάλλον δεν είχε δοκιμάσει καν αστακομακαρονάδα. Την περίοδο 1953-1973 η Ελλάδα είχε γνωρίσει ταχύτατους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης του εισοδήματός της σε πραγματικούς όρους, καθώς και έναν εντυπωσιακό και παρατεταμένο οικονομικό-κοινωνικό εκσυγχρονισμό. Όπως και στις άλλες χώρες της Νότιας Ευρώπης, ο εκσυγχρονισμός είχε αρχίσει στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και είχε ως κύριο χαρακτηριστικό ότι ήταν χρονικά συμπυκνωμένος. Μέσα σε είκοσι τριάντα χρόνια άλλαξαν ριζικά το πρόσωπο της χώρας, η ανθρωπογεωγραφία, η παραγωγική δομή, η απασχόληση, τα ήθη, η κουλτούρα. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης η Ελλάδα αποκατέστησε και σταθεροποίησε την ομαλή λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και άλλαξε το κοινωνικό της πρόσωπο. Πήρε τα χαρακτηριστικά αλλά και τις αντινομίες μιας
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=