ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ 22 περνούσε η χώρα, σαν να ήθελαν να προειδοποιήσουν για την άλλη, την εθνική πύρινη λαίλαπα, που θα ερχόταν σε λίγο. Οι ίδιες οι εκλογές έδωσαν αμφιλεγόμενα και διπλά μηνύματα, σταθερότητας αλλά και υποφώσκουσας κινητικότητας. Έναν χρόνο αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2008, η κατάρρευση της μεγάλης αμερικανικής τράπεζας Lehman Brothers δεν άφηνε κανένα πλέον περιθώριο αμφιβολίας ότι ο κόσμος δοκίμαζε την πρώτη παγκόσμια κρίση της παγκοσμιοποίησης, αν μη τι άλλο γιατί επίκεντρο ήταν η ίδια η Αμερική. Η ελληνική όμως πολιτική ζωή και η κυβερνώσα παράταξη προσπέρασαν τις προειδοποιήσεις, εμμένοντας στους μικροκομματικούς υπολογισμούς, ακόμα και την ώρα του κινδύνου. Τον Δεκέμβριο του 2008 η Αθήνα και οι άλλες πόλεις καίγονταν από διαδηλώσεις, αρχικά των νέων και μετά των «αντιεξουσιαστών» και των «αναρχικών», προοικονομώντας τους μελλοντικούς «Αγανακτισμένους», αν και οι αιτίες ήταν προφανώς διαφορετικές. Στο τέλος της διετίας είχε γίνει φανερό ότι η χώρα βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, ότι η πρόσκρουση στον τοίχο της διεθνούς κρίσης θα ήταν βίαιη, αλλά ο κομματικός ανταγωνισμός και οι πολιτικές ηγεσίες δεν μπορούσαν να βρουν τη στοιχειώδη συνεννόηση ενόψει του επερχόμενου κακού. Το ίδιο θα επαναληφθεί την επόμενη δεκαετία, των μνημονίων. Στο διάστημα λοιπόν 2007-2009 μια εποχή τέλειωνε, ενώ μια άλλη, δραματική και επώδυνη, ξεκινούσε. Προς το παρόν οι ρουτίνες προκαλούσαν εφησυχασμό, αλλά και οι ασυνέχειες πύκνωναν, έστω και αν δεν λειτουργούσαν ως προειδοποίηση προς τους κυβερνώντες και την κοινωνία.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=