Σημειώσεις ενός πορνόγερου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΟΡΝΟΓΕΡΟΥ 23 μου χτυπούσαν απ’ τον φόβο, τα είχα χρειαστεί, καθόμουν εκεί με τα 450 δολάρια που είχα κερδίσει εύκολα και δεν μπορούσα ν’ αγοράσω ούτε μια μπίρα. Περίμενα να έρθει το σκοτάδι, το σκοτάδι, όχι ο θάνατος. Ήθελα να φύγω από εκεί μέσα. Έπρεπε να το ρισκάρω. Κάποια στιγμή ανα­ θάρρεψα. Άνοιξα λιγάκι την πόρτα, με την αλυσίδα ακόμη ασφαλισμένη, και είδα έναν πιθηκομούρη Φιλιππινέζο να βαστάει ένα σφυρί. Μόλις άνοιξα την πόρτα, ανασήκωσε το σφυρί και χαμογέλασε. Όταν έκλεισα την πόρτα, έβγα­ λε τα καρφιά από το στόμα του και έκανε πως κάρφωνε μ’ αυτά τη μοκέτα της σκάλας που οδηγούσε στο ισόγειο και στη μοναδική πόρτα του κτιρίου. Δεν ξέρω πόσον καιρό συνέβαινε αυτό το πράγμα. Πάντα το ίδιο. Κάθε φορά που άνοιγα την πόρτα τον έβλεπα να σηκώνει το σφυρί και να χαμογελάει. Ο σκατοπιθηκομούρης ! Ακριβώς εκεί στην κορυ­ φή της σκάλας. Είχε αρχίσει να μου στρίβει. Ήμουν ιδρω­ μένος, βρομούσα, έκανα κύκλους μες στο δωμάτιο ξανά και ξανά, μες στο κεφάλι μου ριπές από φωτεινές λάμψεις. Στ’ αλήθεια πίστεψα ότι θα χάσω τα λογικά μου. Πήγα και πήρα τη βαλίτσα. Δεν ήταν βαριά. Μόνο τα παλιόρουχά μου είχε μέσα. Μετά πήρα τη γραφομηχανή. Φορητή, με­ ταλλική, την είχα δανειστεί από τη γυναίκα ενός τύπου που ήταν κάποτε φίλος μου και δεν την επέστρεψα ποτέ. Μου άρεσε η στιβαρή μεταλλική της αίσθηση: Ήταν γκρί­ ζα, χαμηλή, βαριά, ζόρικη, απέριττη. Με τα μάτια μου δεκατέσσερα, απασφάλισα την αλυσίδα της πόρτας και με τη βαλίτσα στο ένα χέρι και την κλεμμένη γραφομηχανή στο άλλο βγήκα σαν βολίδα από το δωμάτιο, ενώ δεν είχε