Σημειώσεις ενός πορνόγερου

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΟΡΝΟΓΕΡΟΥ 27 «Σαν να μην έφτανε αυτό» είπε ο Χέντερσον «κόλλησα και μουνόψειρες πριν από κάνα δυο εβδομάδες». «Χριστέ μου, λυπάμαι, αφεντικό». «Δεν θα είμαι για πολύ ακόμα το αφεντικό σου». «Το ξέρω. Δεν υπάρχει όμως προπονητής στο μπέιζμπολ που να μπορεί να γλιτώσει αυτούς τους μπεκρήδες από την τελευταία θέση» του είπα, αδειάζοντας μονορούφι το ένα τρίτο από το μπουκάλι. «Κι ακόμα χειρότερα» είπε ο Χέντερσον «νομίζω πως τις μουνόψειρες τις κόλλησα από τη γυναίκα μου». Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω, γι’ αυτό κι έμεινα σιωπηλός. Ακούστηκε ένα πολύ ελαφρύ χτύπημα στην πόρτα του γραφείου κι ύστερα άνοιξε. Μπροστά μας στάθηκε ένας ψυχάκιας που είχε κολλήσει στην πλάτη του χάρτινα φτερά. Ήταν ένας νεαρός γύρω στα δεκαοχτώ. «Ήρθα για να βοηθήσω τον σύλλογο» είπε. Είχε εκείνα τα μεγάλα χάρτινα φτερά. Ψυχάκιας με τα όλα του. Το σακάκι του ήταν γεμάτο τρύπες. Τα φτερά τα είχε κολλημένα στην πλάτη. Ήκαρφιτσωμένα ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. «Άκου» είπε ο Χέντερσον «τσακίσου και φύγε αποδώ μέσα! Μας φτάνει το ρεζιλίκι μας στο γήπεδο, δεν χρεια­ ζόμαστε κι άλλο. Αρκετά γέλασαν όλοι μαζί μας. Λοιπόν, ξεκουμπίσου αμέσως αποδώ μέσα!». Ο νεαρός άπλωσε το χέρι του, ήπιε μια γουλιά απ’ το μπουκάλι, κάθισε και είπε: «Κύριε Χέντερσον, είμαι η απά­ ντηση στις προσευχές σου».