Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 23 «Κλειδί» για την κατανόηση του μοναδικού ρόλου της Αιγύπτου στον παγκόσμιο πολιτισμό είναι ο ποταμός Νείλος, που παρέχει άρδευση και μεταφέρει πλούσιες αλλουβιακές (άργιλλος, άμμος, χαλίκια) αποθέσεις από την κεντρική Αφρική. Στις δύο πλευρές του ποταμού εκτείνονται οι –σε μεγάλο βαθμό άγονες και ατελείωτες– Δυτική και Ανατολική Έρημος. Ωστόσο, η γονιμότητα της περιοχής κατά μήκος του ποταμού και του δέλτα αποτέλεσε τη βάση του πολιτισμού των Φαραώ, καθιστώντας τη χώρα τον επονομαζόμενο «σιτοβολώνα» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, τον τρίτο μεγαλύτερο παραγωγό βαμβακιού στον κόσμο. Έως τότε, το μεγαλύτερο μέρος της χώρας διέθετε ένα σύστημα συνεχούς άρδευσης που την απελευθέρωνε από την εξάρτηση από τις ετήσιες πλημμύρες, επιτρέποντας την παραγωγή τριών σοδειών ετησίως. Ένα τέτοιο σύστημα, με το περίπλοκο δίκτυο καναλιών και θυροφραγμάτων, βασιζόταν στην ικανότητα και την εργατικότητα των αγροτών για τη λειτουργία και τη συντήρησή του. Το ρύζι, το σιτάρι, το κριθάρι και το κεχρί που παρήγαν συντηρούσαν έναν μόνιμα εγκατεστημένο πληθυσμό, ο οποίος, στην απογραφή του 1907, υπολογιζόταν σε 11.189.978 άτομα. Επιπλέον, στην Αίγυπτο ζούσαν περίπου 97.381 νομάδες βεδουίνοι. Με πληθυσμό 654.476 ανθρώπων, το Κάιρο ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Αφρικής, ενώ το Πανεπιστήμιο Αλ-Αζχάρ αποτελούσε το κορυφαίο εκπαιδευτικό ίδρυμα του ισλαμικού κόσμου. Αν και, κατά κύριο λόγο, χώρα σουνιτών, ο πληθυσμός της Αιγύπτου περιελάμβανε 880.000 κόπτες χριστιανούς. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη, η Αλεξάνδρεια, με 400.000 κατοίκους –πολλοί από τους οποίους ήταν Έλληνες και Ιταλοί–, είχε καθιερωθεί ως
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=