T.G. FRASER 20 έχοντας επίγνωση της ανάγκης για ασφαλή πρόσβαση σε προμήθειες πετρελαίου για τα νέα πετρελαιοκίνητα πολεμικά πλοία του Βασιλικού Ναυτικού, απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών της εταιρείας. Ωστόσο, το Αμπαντάν βρισκόταν επικίνδυνα κοντά στην οθωμανική επικράτεια, όπως έμελλε να αποδείξει η πραγματικότητα.5 Το δεύτερο γεγονός έλαβε χώρα μετά την αυξανόμενη γερμανική οικονομική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Από το 1893 περιελάμβανε την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής στην Ανατολία, για την οποία, το 1899, γερμανική κοινοπραξία ζήτησε να επεκταθεί από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τον Περσικό Κόλπο – η γνωστή ως «σιδηρόδρομος της Βαγδάτης». Οι Γερμανοί υπογράμμιζαν ότι επρόκειτο για καθαρά εμπορική πρωτοβουλία, αλλά οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ήταν επιφυλακτικοί. Ο σιδηρόδρομος, ο οποίος εγκρίθηκε από τους Τούρκους το 1903, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, δεν ήταν παρά ένα ακόμα σημείο τριβής στις αγγλογερμανικές σχέσεις. Ωστόσο, σηματοδότησε τις διαρκώς αναπτυσσόμενες επαφές μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Βερολίνου.6 Η θέση του βιλαετιού της Χετζάζ –με έδρα στην Ταΐφ, κατά μήκος της ακτής της Ερυθράς Θάλασσας, νότια του λιμανιού της Άκαμπα– ήταν ακόμα πιο περιφερειακή και, κυρίως, άγονη. Νότια της Χετζάζ βρισκόταν το βιλαέτι της Υεμένης, οι φυλές της οποίας ήταν σε κατάσταση σχεδόν μόνιμης εξέγερσης, εντασσόμενη στην αυτοκρατορία περισσότερο θεωρητικά παρά κυριολεκτικά. Η ιδιαιτερότητα της Χετζάζ έγκειτο στο γεγονός ότι περιελάμβανε τις ιερές πόλεις της Μέκκας και της Μεδίνας, που συνδέονται με τη ζωή του Προφήτη Μωάμεθ. Η οθωμανική εξουσία
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=