T.G. FRASER 14 Το 1914, η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε απογυμνωθεί από τις εκτεταμένες ευρωπαϊκές κτήσεις της, με εξαίρεση ένα μικρό κομμάτι στην Ανατολική Θράκη, το οποίο «νομιμοποιούσε» την Κωνσταντινούπολη ως ευρωπαϊκή πόλη, έστω οριακά. Αυτή η μακρά υποχώρηση είχε ξεκινήσει όταν οι Τούρκοι απέτυχαν στην πολιορκία της Βιέννης, το 1683, συνεχίστηκε όταν οι στρατοί των Αψβούργων, υπό την ηγεσία του μεγάλου στρατηγού τους, πρίγκιπα Ευγενίου, τους εκδίωξε από την Ουγγαρία, και ολοκληρώθηκε με τη γέννηση του βαλκανικού εθνικισμού στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Για την αυτοκρατορία, η απώλεια αυτών των επαρχιών κατέστησε ακόμα σημαντικότερα τα εδάφη στη Μέση Ανατολή, που δεν αποτελούσαν απλά πηγή τροφίμων. Οι λαοί της αυτοκρατορίας Με εκτιμώμενο πληθυσμό περίπου 27 εκατομμυρίων ανθρώπων, χωρίς να συνυπολογιστεί η Αίγυπτος, κάπου 7 εκατομμύρια κάτοικοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν Άραβες. Αν κάτι συνέδεε τους Άραβες με τους Τούρκους, εκτός του ότι οι τελευταίοι τούς είχαν κατακτήσει τον 16ο αιώνα, ήταν το γεγονός ότι ο σουλτάνος ήταν επίσης χαλίφης, δηλαδή ο διάδοχος του προφήτη Μωάμεθ. Όπως οι Tούρκοι, το μεγαλύτερο μέρος του αραβικού πληθυσμού ήταν σουνίτες, δηλαδή η «ορθόδοξη» εκδοχή του Iσλάμ, σε μια στιγμή στην οποία η αυτοκρατορία έμοιαζε να είναι το τελευταίο πολιτικό αποκούμπι της πίστης. Αυτός ο δεσμός ανάμεσα σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους ήταν λιγότερο εμφανής στις σιιτικές μειονότητες, που αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, οι οποίες αργότερα θα συγκροτούσαν το
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=