Η ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 15 Ιράκ και θα διατηρούσαν σημαντική παρουσία στον μελλοντικό Λίβανο και στη Συρία. Στο μεταξύ, στον πυρήνα της Τουρκίας, στις παράκτιες περιοχές της Ανατολίας, κατοικούσε μια μεγάλη και ευημερούσα κοινότητα χριστιανών Ελλήνων. Στο εσωτερικό της χώρας υπήρχαν χριστιανοί Αρμένιοι και σουνίτες Κούρδοι. Οι τελευταίοι ήταν μία από τις μεγαλύτερες μειονοτικές κοινότητες στην αυτοκρατορία, αν και ο αριθμός τους είναι δύσκολο να υπολογιστεί, αφού πολλοί υιοθετούσαν νομαδικό τρόπο ζωής, ενώ επίσης είχαν σημαντική παρουσία στην Περσία και, σε μικρότερο βαθμό, στη Ρωσία. Οι μεταπολεμικές ελπίδες για ένα κουρδικό κράτος θα αποδεικνύονταν μάταιες. Χριστιανοί διαφόρων δογμάτων υπήρχαν σε όλη την αυτοκρατορία, με κάποιους σημαντικούς θύλακες, κυρίως τους μαρωνίτες, γύρω από την οροσειρά του Λιβάνου. Οι μαρωνίτες είναι μια διακριτή κοινότητα∙ έχουν δικό τους πατριάρχη και τελετουργικό, αλλά αναγνωρίζουν τον Πάπα και βρίσκονται σε κοινωνία με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι ιερείς των μαρωνιτών εκπαιδεύονταν είτε στη Ρώμη είτε στο σεμινάριο του Αγίου Σουλπικίου στο Παρίσι (αυτό αντικατόπτριζε τους μακροχρόνιους πολιτιστικούς δεσμούς με τη Γαλλία). Υπήρχαν επίσης Εβραίοι κάτοικοι όχι μόνο στις τέσσερις ιερές πόλεις (Ιερουσαλήμ, Σαφέντ, Τιβεριάδα και Χεβρώνα), αλλά και στη Βαγδάτη, στην οποία διαβίωνε μια ιστορική εβραϊκή κοινότητα περίπου 34.000 ατόμων. Μικρότερες θρησκευτικές κοινότητες, όπως οι αλαουίτες, οι δρούζοι και οι γεζίντι, είχαν επιβιώσει ανά τους αιώνες της σουνιτικής ηγεμονίας. Εν συντομία, όλο αυτό συνιστούσε μια σύνθετη πολιτική κα-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=