Ραντεβού κατά συρροή

L . M . C H I L T O N 10 Και το αποκορύφωμα; Αφού εγώ ήμουν η κουμπάρα, το φταίξιμο ήταν όλο δικό μου! Σχεδίαζα να περάσουμε μια τέλεια βραδιά με καραόκε και κινέζικο φαγητό, αλλά οι πα- λιές συμμαθήτριες της Σάρας δεν το θεώρησαν καθόλου πα- ραδοσιακό. Λες και το όραμα του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας όταν επινόησε ταμπατσελορέτ ήταν ναφοράμε όλες μπλου- ζάκια με στάμπα την τραγικά φωτοσοπαρισμένη φάτσα του γαμπρού (φαντάζομαι ότι κάπου στηνπορεία έβαλε κι αυτός και όλες οι γυναίκες του το χεράκι τους για να πάνε όλα στραβά)! Κι έτσι, αυτόήταν τομόνοπουμπόρεσα νασκεφτώ και πήγαινε κατά διαόλου. «Την προσοχή σας παρακαλώ! Ήρθε η ώρα των ερωτή- σεων για το μελλόνυμφο ζευγάρι!» φώναξε η Έιμι (ήμουν σίγουρη ότι το όνομά της ήταν Έιμι, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν Έλεν ή Αν. Ή Ντέιζι). Καθόμασταν αμήχανα και οι έξι μας σ’ ένα υπερβολικά γυαλιστερό τραπέζι σε κάποιο από τα σεπαρέ σε σχήμα U που υπήρχαν ολόγυρα της φωτισμένης πίστας του Κάμεο (στο οποίο παρεμπιπτόντως τέτοια ώρα επικρατούσε νέ- κρα). Ήταν πολύ νωρίς ακόμη και είχαμε σχεδόν όλο το μαγαζί δικόμας.Με εξαίρεσηδύο επιχειρηματίες στομπαρ, που έμοιαζαν έτοιμοι, αν έπιναν άλλες δύο βότκες με Red Bull, να δέσουν τις γραβάτες τους στο κεφάλι και να επι- χειρήσουν να εκτελέσουν τον χορό χάκα των Μαορί. «Έχουμε και λέμε…Πρώτη ερώτηση, τι νούμερο παπού- τσι φορά ο Ρίτσαρντ;» ρώτησε η Έιμι/ Έλεν/Αν/Ντέιζι. Έκλεισα τα μάτια και χώθηκα ακόμα βαθύτερα στη δερ- ματίνη του καναπέ, ελπίζοντας να με καταπιεί τελείως.