Ραντεβού κατά συρροή

Ρ Α Ν Τ Ε Β Ο Υ Κ Α Τ Α Σ Υ Ρ Ρ Ο Η 11 «Πού διάολο να ξέρω» ψέλλισε μεθυσμένα η Σάρα, πα- σπατεύοντας αμήχανα την κορδέλα που κρεμόταν από τους ώμους της και έγραφε πάνω «Μέλλουσα Νύφη» ενώ το πρόσωπό της έγινε κατακόκκινο σαν παντζάρι. «Έλα, ρώτα με κάτι πιο πρόστυχο!» «Καλά, χμ…» απάντησε η (μάλλον) Έιμι, ψάχνοντας πε- λαγωμένη στη λίστα με τις ερωτήσεις για κάτι δεόντως πικά- ντικο. «Εμ, ποια είναι ηαγαπημένη τουστάσηστοκρεβάτι;» Δεν άντεχα άλλο. Τη στιγμή που τα κορίτσια της παρέας βόγκηξαν σύσσωμα μες στα Μπελίνι τους, σηκώθηκα δια- κριτικά από τη θέση μου και, πισωπατώντας αργά, χώθηκα μες στα σύννεφα ξηρού πάγου που τύλιγαν την πίστα. Έχο- ντας για οδηγό τα φώτα νέον στον απέναντι τοίχο που έγρα- φαν «Φτιάξε τη δική σου περιπέτεια» κατόρθωσα να βρω καταφύγιο στις τουαλέτες, προσευχόμενη να είχε σκάψει κάποιος μια σήραγγα απόδρασης πίσω από το μηχάνημα πώλησης προφυλακτικών. Μόλις τρύπωσα μέσα βρήκα μια άδεια τουαλέτα, έκλει- σα το καπάκι της λεκάνης με το πόδι μου και κάθισα πάνω του. Αφότου το εκκωφαντικό μπάσο της αδιάφορης χάουζ μουσικής μετατράπηκε πλέον σε πνιχτό γδούπο, έβγαλα το κινητό μου και άνοιξα το Connector, την εφαρμογή γνω- ριμιών που χρησιμοποιούσα τελευταία και η οποία είτε: α) έσβηνε κάθε ελπίδα να καταφέρω να ξεπεράσω φυσιολογι- κά τον χωρισμό μου είτε: β) αποτελούσε έναν χρήσιμο αντι- περισπασμό από τις ολοένα και περισσότερο αμφιβόλου ορθότητας επιλογές που έκανα στη ζωή μου, αναλόγως το άτομο που συμβουλευόμουν.