Ραντεβού κατά συρροή

L . M . C H I L T O N 14 «Όχου, όχι πάλι τα ίδια, για όνομα του Θεού!» Μόρφα- σε απαυδισμένη. «Ξέρω ότι εσύ και ο Ρίτσαρντ δεν είστε και κολλητοί, αλλά δεν τον γνωρίζεις τόσο καλά ακόμη...» «Ενώ εσύ τον γνωρίζεις;» την έκοψα. Έπειτα από μερικές άσχημες εμπειρίες που είχε στο πα- νεπιστήμιο με κάτι αναξιόπιστους τύπους, η Σάρα είχε ανα- γάγει σε επιστήμη την ικανότητα να εντοπίζει τα ύποπτα σημάδια και έδινε κατευθείαν πόδι σε όποιον άντρα έδειχνε έστω και την παραμικρή υποψία ότι ήταν ρεμάλι. Γι’ αυτό και είχα ξαφνιαστεί που ερωτεύτηκε τόσο γρήγορα τον Ρί- τσαρντ. Αν και δεν είχε κάτι το στραβό πάνω του, πέρα από το προφανές ότι ήταν εμφανίσιμος και φραγκάτος, δεν εί- χε ούτε και κάτι το ιδιαίτερα σωστό. Μάλλον αυτό της άρε- σε σ’ εκείνον – ότι ήταν ένας εντελώς συνηθισμένος άντρας. Το ειδύλλιό τους είχε εξελιχθεί με καταιγιστικό ρυθμό (στην αληθινή ζωή, όπως γινόταν παλιά με τους παππούδες μας!) μετά τη γνωριμία τους πέρυσι το καλοκαίρι σ’ ένα επαγγελ- ματικό συνέδριο. Λίγο αργότερα, ο Ρίτσαρντ της έκανε έκ- πληξη σ’ έναν λόφο που είχαν πάει για πεζοπορία, βγάζο- ντας ένα δαχτυλίδι αρραβώνων που είχε κρυμμένο σε μία από τις πολλές, πάρα πολλές τσέπες του αγαπημένου του αδιάβροχου μπουφάν. Και σήμερα, έξι μήνες αργότερα, η Σάρα ήταν έτοιμη να φύγει από το διαμέρισμα στο οποίο συγκατοικούσαμε, αφή- νοντάς με να αντιμετωπίσω μόνη τη φρίκη της εργένικης ζωής. Και δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα μ’ αυτό. Δεν με ενοχλούσε στο ελάχιστο, και όποιος έλεγε το αντί- θετο, δεν με γνώριζε καθόλου .