17 2 Και η κυρία Νίτσα αναζητά Και η κυρία Νίτσα αναζητά μέσα της κάποιες λέξεις, καθώς σφουγγαρίζει με μια λερή μάπα το δάπεδο του Σιδηροδρομικού Σταθμού της Θεσσαλονίκης, σέρνοντας πλάι της έναν σκουριασμένο κουβά, τίγκα στο βρομόνερο. Χτες κήδεψε την αγαπημένη της γιαγιάκα, οπότε τώρα μες στο μυαλό της αναβοσβήνουν, σαν τα πλήκτρα επιλογής τραγουδιού του τζουκ μποξ, οι ιστορίες που της έλεγε τόσα χρόνια. Πατάει το πλήκτρο που γράφει στην ετικέτα του «Εκμέκ, Εμινέ», το δισκάκι πέφτει από τον περιστρεφόμενο κύλινδρο στο πλατό, η βελόνα προσγειώνεται πάνω του και η ιστορία παίρνει μπρος. «Μικρό κοριτσάκι ήμανε και με είχε βάλει η μαμά μου να ζυμώσω ψωμί. Ε, το ζύμωσα, κι εκεί που πάω να το βάλω στον φούρνο με τα ξύλα έξω στην αυλή, αρχινάν να φωνάζουν οι γειτόνοι “Έρχονται
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=