Ο χιονάνθρωπος

J O N E S B O 16 κάθισμα. Τράβηξε να ανοίξει την πόρτα του οδηγού και απόρη- σε όταν τη βρήκε κλειδωμένη. Έσκυψε και προσπάθησε να δια- κρίνει τον γιο της πίσω από το τζάμι, που ήταν θολό από υδρα- τμούς. Της άνοιξε μόνο αφού του χτύπησε δυνατά το παράθυρο. Η Σάρα κάθισε στο τιμόνι. Το ραδιόφωνο ήταν βουβό και μέσα στο αυτοκίνητο έκανε παγωνιά. Το κλειδί ήταν πάνω στο κάθισμα του συνοδηγού. Στράφηκε προς το πίσω κάθισμα. Ο γιος της ήταν κατάχλωμος και το κάτω χείλος του έτρεμε. «Συμβαίνει κάτι;» τον ρώτησε. «Ναι» είπε το παιδί. «Τον είδα». Η φωνή του είχε μια ψιλή, στριγκή νότα τρόμου, που η Σάρα δεν θυμόταν να την είχε ξανακούσει από τότε που ήταν μικρό αγόρι και, στριμωγμένο ανάμεσά τους στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση, σκέπαζε τα μάτια του να μη βλέπει. Τώρα η φωνή του άλλαζε, είχε κόψει πια την αγκαλίτσα για καληνύχτα, είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για μηχανές αυτοκινήτων και για κορίτσια. Μια μέρα θα έμπαινε σε ένα αυτοκίνητο με ένα από αυτά τα κορίτσια και θα την εγκατέλειπε και αυτός. «Τι εννοείς;» τον ρώτησε στρίβοντας το κλειδί στη μίζα. «Τον χιονάνθρωπο…» Η μηχανή δεν πήρε μπροστά. Την έπιασε πανικός. Χωρίς λόγο. Τι ακριβώς φοβόταν δεν ήξερε. Κοίταξε τρομαγμένη πέρα από το παρμπρίζ στρίβοντας ξανά το κλειδί. Μήπως είχε πέσει η μπαταρία; «Και πώς ήταν αυτός ο χιονάνθρωπος;» ρώτησε πατώντας τέρμα το γκάζι και στρίβοντας ξανά το κλειδί με τέτοια απελπι- σμένη βιασύνη, που κόντεψε να το σπάσει. Ο γιος της απάντησε κάτι, αλλά τα λόγια του πνίγηκαν από το μουγκρητό της μηχα- νής, που πήρε επιτέλους μπροστά. Η Σάρα έβαλε ταχύτητα και έλυσε το χειρόφρενο νευρικά, σαν να ήθελε να το σκάσει από εκεί αμέσως. Οι τροχοί σπίναραν πάνω στο μαλακό, γλιστερό χιόνι. Πάτησε κι άλλο το γκάζι και το πίσω μέρος του αυτοκινήτου άρχισε να ντεραπάρει. Στο με-