KERSTIN HOLZER 26 μα μιας στάσης που θέλει να υπερασπιστεί πάση θυσία τον γερμανικό πολιτισμό. Τρία χρόνια παιδευόταν με αυτό το βιβλίο. Εύκολο δεν πρέπει να ήταν το ότι εκεί ενέκρινε ρητά ακόμα και τη βύθιση του βρετανικού επιβατηγού πλοίου Lusitania από γερμανικές τορπίλες. Χίλιοι εκατόν ενενήντα οχτώ άνθρωποι έχασαν τότε τη ζωή τους, ανάμεσά τους ενενήντα τέσσερα παιδιά· πολλά παγιδεύτηκαν στα χαμηλότερα καταστρώματα, όπου στάθηκε αδύνατο να φτάσουν οι γονείς τους την ώρα που το πλοίο βυθιζόταν. Κι ενώ στο γραφείο της Πόσινγκερ Στράσε ένας συγγραφέας με γκρίζο, ψευδοστρατιωτικό αμπέχονο ενέκρινε αυτή την τραγωδία αθώων, ίσως άκουγε πίσω από την κλειστή πόρτα τις φωνές και τα γέλια των δικών του παιδιών. Αυτό το ζοφερό βιβλίο είναι και μια κήρυξη πολέμου εναντίον του αδελφού του, του Χάινριχ Μαν, με τον οποίο, παρά τα αισθήματα αγάπης-μίσους που τον συνέδεαν, είχε έρθει πλέον σε ευθεία σύγκρουση για τα πολιτικά, και τώρα τον κατατρέχει πότε πότε στα όνειρά του. Το γεγονός ότι ο φιλελεύθερος, επικριτικός προς τον αυτοκράτορα Χάινριχ –θιασώτης ενός ευρωπαϊκού μέλλοντος στο πνεύμα της δυτικής δημοκρατίας– είχε γράψει κάποτε σε ένα δοκίμιό του για τον Εμίλ Ζολά ότι «αποστολή όσων πρόκειται να μαραθούν νωρίς είναι να σταθούν από τα είκοσί τους κιόλας χρόνια συνειδητά και με στάση δίκαιη απέναντι στον κόσμο· ένας δημιουργός αργεί να ανδρωθεί» ήταν ασυγχώρητο! Αυτός είμαι εγώ!, εξεγέρθηκε ο Τόμας, που είχε γίνει διάσημος όντας ακόμη πολύ νέος. Δηλαδή κάθε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=