KERSTIN HOLZER 18 ρινή γρίπη, να μην είχε δηλαδή σχέση με την παγκόσμια επιδημία ισπανικής γρίπης που θέριζε από την άνοιξη του 1918– καθήλωσε ένα μεγάλο μέρος της οικογένειας του Τόμας Μαν στο Μόναχο. Μόνο η μεγαλύτερη κόρη, η Έρικα, και η «δεσποινίς» αναχώρησαν την προκαθορισμένη μέρα με το τρένο, μαζί με όλες τις αποσκευές. Η δωδεκάχρονη μεγάλη κόρη πίστευαν πως ήταν κάλλιστα σε θέση να αναλάβει το καθήκον της ετοιμασίας του εξοχικού και να περιμένει εκεί για λίγες μέρες την υπόλοιπη οικογένεια. Δεν είχε φανεί στα χρόνια του πολέμου πόσο ατσάλινα νεύρα είχε «αυτή η Έρι» και πόσο ικανή ήταν; Μια φορά, μετά το σχολείο, είχε βρει τους γονείς και τα αδέλφια της να κάθονται αποσβολωμένοι μπροστά στο μεσημεριανό: μια άθλια μανιταρόσουπα που δεν τρωγόταν, μέχρι που ανέλαβε εκείνη να διορθώσει την κατάσταση, ρίχνοντας απλώς μπόλικο αλάτι· το φαγητό του πολέμου μπορούσε πια να φαγωθεί. «Αυτή η Έρι να αλατίσει τη σούπα!» φωνάζει από τότε κάθε φορά στα δύσκολα ο πατέρας της. Έφυγε λοιπόν νωρίτερα αυτό το επίμονο, λιγνό κορίτσι με τα αποφασιστικά σκούρα μάτια, η Έρικα, και ύστερα, μια μέρα, μετά από τετραήμερη καθυστέρηση, εμφανίστηκαν στην αποβάθρα και οι υπόλοιποι: ο πάτερ φαμίλιας Τόμας, η σύζυγος Κάτια, κατάκοπη, με την Ελίζαμπετ, το πάντα γελαστό μωρό των τριών μηνών στην αγκαλιά της, και με επιτακτική ανάγκη ανάπαυσης, τα αγόρια έντεκα και εννιά ετών, ο Κλάους και ο Γκόλο – ο ένας τολμηρός, ο άλλος ντροπαλός–, η Μόνι, που μόλις είχε συνέλθει εντε-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=