Ο τελευταίος φόνος στην άκρη του κόσμου

21 2 Η Μαγδαληνή κάθεται σταυροπόδι στην άκρη μιας μακριάς τσιμεντένιας προβλήτας που εκτείνεται στα αστραφτερά νερά του κόλπου. Τα μαλλιά της είναι ένα κουβαριασμένο κόκ­ κινο συνονθύλευμα, πιασμένα αδέξια με ένα σκισμένο ρετάλι από κάποιο κίτρινο σεντόνι. Μοιάζει με αρχαίο ακρόπρωρο που έπεσε από τη γαλέρα την οποία στόλιζε. Είναι νωρίς το απόγευμα και ο κόλπος είναι γεμάτος κολυμ­ βητές που κάνουν τον γύρο του ή πέφτουν στη θάλασσα από τα βράχια στα αριστερά της Μαγδαληνής, καθώς τα χαχανητά τους τους ακολουθούν στο νερό. Το βλέμμα της είναι καρφωμένο στις απόμακρες βαρκούλες με τα παιδιά, δυο τρεις απαλές περασιές με κάρβουνο τις προ­ σθέτουν στο μπλοκ ζωγραφικής που έχει ανοιγμένο στα πόδια της. Μοιάζουν τόσο μικροσκοπικές μπροστά σε αυτό το μαύρο τείχος. Ένα σύγκρυο τη διαπερνά. Ο εντεκάχρονος γιος της, ο Σέρκο, είναι σε ένα από αυτά τα βαρκάκια. Η ίδια ποτέ δεν κατάλαβε για ποιον λόγο η Νιέμα επιμένει να κουβαλάει όλα τα παιδιά μέχρι την άκρη του κόσμου για αυτό το μάθημα. Σίγουρα θα μπορούσαν να μάθουν για την ιστορία τους χωρίς να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από αυτήν.