Ο τελευταίος φόνος στην άκρη του κόσμου

S T U A R T T U R T O N 20 Νιέμα και τους μαθητές από το χωριό μέχρι εκεί και πάλι πίσω όταν τελειώνουν. Κοιτάζει εξεταστικά, γερμένος στην άκρη της βάρκας, τα δάχτυλά του στο νερό. Η θάλασσα είναι ζεστή και καθαρή, μα δεν θα μείνει έτσι για πολύ. Είναι Οκτώβρης, ένας μήνας αβέ­ βαιων διαθέσεων. Οι μεγαλειώδεις λιακάδες δίνουν τη θέση τους σε αναπάντεχες καταιγίδες, που σβήνουν πριν κορώσουν και έπειτα ζητούν συγγνώμη καθώς αναχωρούν βιαστικά, αφήνοντας στο πέρασμά τους έναν καταγάλανο φωτεινό ουρανό. «Οι πομποί είναι σχεδιασμένοι να λειτουργούν για εκατο­ ντάδες χρόνια, εκτός κι αν…» κομπιάζει η Νιέμα, καθώς χάνει τον ειρμό της. Ο Σεθ γυρνάει προς την πλώρη και την αντικρίζει να έχει καρφώσει τα μάτια της στο κενό. Αυτό το μάθημα το παραδίδει κάθε χρόνο από όταν ήταν εκείνος μικρός και ούτε μια φορά δεν την έχει ακούσει να χάνει τα λόγια της. Κάτι σίγουρα δεν πάει καλά. Είναι όλη τη μέρα έτσι, σαν το βλέμμα της να διαπερνά τους άλλους· σαν να μην ακούει και με πολλή προσοχή. Δεν συνηθίζει να είναι έτσι. Οι συνεχείς κυματισμοί παρασέρνουν ένα ψόφιο ψάρι που περνάει επιπλέοντας δίπλα στο χέρι του Σεθ, το σώμα του εντελώς ξεσκισμένο, τα μάτια του άσπρα. Πίσω του ακολουθούν και άλλα και πέφτουν το ένα μετά το άλλο με γδούπο πάνω στο σκαρί. Ντουζίνες από δαύτα, όλα τους εξίσου κατασπαραγ­ μένα, ξεπροβάλλουν μέσα από τη σκοτεινή ομίχλη. Τα κρύα λέπια τους ίσα που αγγίζουν το δέρμα του Σεθ και εκείνος τραβάει απότομα το χέρι του στη βάρκα. «Όπως βλέπετε όλοι, η ομίχλη σκοτώνει ό,τι αγγίζει» λέει η Νιέμα στους μαθητές της γνέφοντας προς τα ψάρια. «Δυστυχώς έχει καλύψει ολόκληρο τον πλανήτη, με εξαίρεση το νησί μας και το μισό μίλι θάλασσας που το περιβάλλει».