16 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ πραγματικά τα λυπόσουνα θανάσιμα. Στις δύσκολες στιγμές, οι οποίες ήτανε και οι μοναδικές που βίωνε η μάνα μου, το στήθος της κουνιότανε πάντα πολύ τρομακτικά, ένα είδος ειδικών εφέ είχε στον θώρακα, σαν κοιλιά εγκύου που από μέσα κλοτσάει το μωρό. Και την κατάλληλη στιγμή, όταν δηλαδή η μάνα μου έπρεπε να ανοίξει το στόμα της και να φτύσει σαν ροχάλα αυτό που δεν άντεχε να ξεστομίσει, ούτε να βιώσει, ούτε να αισθανθεί, ούτε να συνειδητοποιήσει, ούτε να αντιμετωπίσει, τότε έφτυνε πουλιά,ορδές από πετούμενα που έβρισκαν επιτέλους την ευκαιρία να αποδράσουν μέσα από αυτό το ανήμπορο στήθος, ψυχή, εσωτερικό κόσμο, συναισθηματική βλακεία, όπως θες πες το της μάνας μου, κι έβγαιναν αλαφιασμένα ένα ένα μέσα από το στόμα της φτεροκοπώντας προς το άγνωστο. Η γιαγιά, αχά, αχά, αχά, αχά. Πέθανε, αχά, αχά, αχά, αχά. Κική. Αχά, αχά, αχά. Κική. Αχά. Αχά. Αχά. Αχά. Η πλάτη μου άνοιξε στα δύο και με πολύ πόνο ξεπετάχτηκαν αποκεί μέσα δύο τεράστια φτερά νεράιδας που κοπανήθηκαν ανελέητα στους τοίχους, μέχρι που η πλάτη μου τα ξαναρούφηξε μέσα της. Κική. Αχά. Αχά. Αχά. Αχά. Έκλεισα το τηλέφωνο και έκλαψα με το γυναι-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=