Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΗΣ 15 για να κερδίσω χρόνο. Χρόνο για ποιο πράγμα, δεν ήξερα. Κική. Πώς είχε την ικανότητα αυτή η γυναίκα να σου σπάει τα νεύρα και να σου μπουρλοτιάζει ακόμα και μία αδιόρατη ελπίδα ότι ίσως και να την πεθύμησες μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια. Κική. Πώς είναι δυνατόν μία μάνα με χροιά αληθινής αγάπης να μισεί τόσο θανάσιμα το ίδιο της το παιδί; Λάθος κάνετε, απάντησα και δεν της έκανα τη χάρη να το κλείσω. Αφουγκραζόμουνα μόνο αυτό το ξέπνοο γελάκι τής εκ γενετής αμηχανίας της, το απολάμβανα σαδιστικά. Κική, η γιαγιά πέθανε πριν από είκοσι μέρες. Αχά. Αχά. Αχά. Η μάνα μου από τότε που τη θυμάμαι δεν μιλούσε ποτέ. Οι λέξεις που πρόφερε το στόμα της ήτανε τα διαλείμματα μεταξύ των αχνών και παρατεταμένων της γελώτων, οι οποίοι ήτανε μάλλον μια αποσυμπίεση παραφουσκωμένων πνευμόνων, παρά γέλωτες αυθόρμητοι. Ένα πέταγμα κοπαδιών αποδημητικών πουλιών, τα όποια για κάποιον λόγο ζούσαν εγκλωβισμένα μέσα στον θώρακά της –ίσως εκείνη να τα φυλάκιζε μέσα της για να έχει πουλιά, ποιος ξέρει– πάντως, αυτά τα ανυπόμονα πτηνά, από τότε που θυμάμαι τη μάνα μου, πάσχιζαν διαρκώς να αποδράσουν από μέσα της και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=