Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΗΣ 11 το ασθενικό και φιλάσθενο αυτό ασθενέστατο φύλο. Ευτυχώς που ήμουνα άντρας. Ευτυχώς. Κι ας έκλαψα εκείνη την ώρα σαν κορίτσι μαλακισμένο.Μόλις έμαθα ότι πέθανε η γιαγιά μου. Ήτανε κάτι που δεν μπόρεσα να το ορίσω. Έγινα λαβωμένο πουλί. Πουλάκι. Για-για. Για-για-κα-μου. Ήτανε πρωί,πάνω που ετοιμαζόμουνα να πλύνω τα δόντια μου. Ανυποψίαστος κυμάτιζα μέσα στην καθημερινότητά μου, έσερνα τα βήματά μου μέσα στη γερμανική ρουτίνα μου, ψηλάφιζα τοίχους με την τσίμπλα στο μάτι, στο ένα μου χέρι κρατούσα την οδοντόβουρτσά μου, έψαχνα τον σωστό διακόπτη για το φως του μπάνιου, όταν ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο, τόσο νωρίς, είπα, έσκυψα από πάνω του, τι έγινε, ρε παιδιά, τόσο νωρίς, αναβόσβηνε στο κινητό μου η λέξη ΜΑΔΕΡ, είχε να εμφανιστεί μπροστά μου πάνω από δέκα χρόνια, ΜΑΔΕΡ, σαν όνειρο, σαν έξαφνη πρεσβυωπία, τι έγινε, ρε παιδιά, και τότε, αντί να σηκώσω το τηλέφωνο, έστρεψα το βλέμμα μου στο αριστερό μου χέρι και παρατήρησα πόσο επιδέξια βαλμένο ήταν το μπλε στραφταλιζέ λατινικό S πάνω στην τριχιά της οδοντόβουρτσάς μου. Σκέφτηκα πως, χωρίς να έχω καμία τέτοια πρόθεση, είχα σχηματίσει ένα τόσο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=