10 ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ γεννητικά όργανα, που όμως ακόμη παραμένουν αγάμητα και αγέλαστα μέσα σε ένα ροζ δωμάτιο γεμάτο φιόγκους και μινιατούρες κατσαρολικών –τι αηδία είναι αυτή, Χριστέ μου Χριστούλη μου και Παναγιά μου και άγιοι απόστολοι και ο Χριστός και ο απόστολος μαζί, ξερνάω τη γυναικεία φύση, ξερνάω τα άντερα κάθε θηλυκής πραγματικότητας– θαρρεί, λοιπόν, το κοριτσάκι αυτό πως μοναδικό του όπλο, όπλο μπαζούκας, ενάντια στον χρόνο που τραβολογάει τους ανθρώπους σαν τον Προκρούστη, είναι η ναζιάρικη φωνή, η ιδέα ότι παραμένει απροστάτευτο θηλυκό που θέλει αγκαλίτσα και όχι πούτσα, όχι ακόμη, όχι ακόμη, γιατί είναι ακόμη μωρό, μωράκι, κάτι τέλος πάντων ξανθό, κοντό και αναψοκοκκινισμένο που κλαψουρίζει εκλιπαρώντας για προστασία. Ή κηδεμονία. Ή και τα δύο μαζί. Τι αηδία οι μιμητισμοί βελάσματος, τα μπεμπέ κουνήματα, οι τάχα μου αδιάφορες ματιές στο κενό με μισάνοιχτο στόμα, που όμως αναμένουν σαν πούστηδες την προσοχή ενός συγκεκριμένου αρσενικού που αδιαφορεί παταγωδώς –μα δεν το βλέπεις, κοπέλα μου;– τι αηδία η βασίλισσα της νύχτας, τι αηδία η ανημποριά του ασθενούς φύλου και τι σοφός ο χαρακτηρισμός ασθενές για
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=