15 2 Ο Τομ Μποργ έκλεισε το κινητό και κοίταξε αρκετή ώρα μέσα από το ματάκι της εξώπορτας. Το ίδιο έκανε κάθε φορά που πήγαινε στο μόνο μέρος όπου μπορούσε ν’ ανασάνει πραγματικά. Αυτό δεν μπορούσε να το κάνει στο μεγάλο διαμέρισμα της Φιελγκάταν, που το ένιωθε όλο και μεγαλύτερο, όλο και πιο σιωπηλό, κάθε νύχτα. Το κλιμακοστάσιο ήταν έρημο, ως συνήθως – και όπως πάντα, έβλεπε μέσα του το γαλανό και το πράσινο μάτι που πριν από έναν χρόνο και ενενήντα τέσσερις ημέρες είχαν καρφωθεί πάνω του, αντιγυρίζοντας το βλέμμα που τους είχε ρίξει. Τότε είχε νομίσει πως η ζωή του ως ελεύθερου ανθρώπου είχε τελειώσει. Τώρα ήξερε πως είχε όντως τελειώσει. Το βλέμμα που είχε δει τότε να τον παρατηρεί μέσα από το ματάκι ανήκε στην αρχιεπιθεωρήτρια Ολίβια Γουλφ, την αστυνομικίνα που τον καταδίωκε σε όλη τη Στοκχόλμη για τους φόνους δύο νεαρών γυναικών. Το κοφτερό σαν λέιζερ βλέμμα δεν θα τον άφηνε ήσυχο αν δεν μάθαινε την αλήθεια για τη δολοφονία στο παράνομο νάιτ κλαμπ και στο διαμέρισμα που βρισκόταν στο ανυψωμένο τμήμα του πεζόδρομου της Γιετγκάταν. Αλλά ο Τομ Μποργ δεν μπορούσε να της πει την αλήθεια. Η Ολίβια ήξερε ήδη πάρα πολλά. Αν αποκάλυπτε με τι ασχολούνταν, θα μπορούσε να κοστίσει σε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=