Ο πόλεμος της φωτιάς

18 καταγής ακόμα και τον Μουχ, τον γιο του Αγριό- ταυρου, που ήταν σχεδόν το ίδιο δυνατός με τον Φαούμ. Και ο Φαούμ τον φοβόταν. Του ανέθετε δυσάρεστες αποστολές, τον απομάκραινε απ ’ τη φυλή, τον εξέθετε σε θανάσιμο κίνδυνο. ΟΝαόχ δε συμπαθούσε τον αρχηγό · όταν αντί- κριζε όμως την Γκάμλα, την ψηλόκορμη, λυγερή και μυστηριώδη κοπέλα, με μαλλιά σαν πλούσια φυλλωσιά, τον έπιανε μια φούντωση. ΟΝαόχ την παρατηρούσε στον ιτεώνα, κρυμμένος στο φαράγ- γι ή πίσω απ ’ τα δέντρα, και το δέρμα του έκαιγε, τα χέρια του έτρεμαν. Πότε ξεχείλιζε από τρυφε- ρότητα και πότε από οργή. Υπήρχαν φορές που ήθελε ν ’ απλώσει τα χέρια του για να την πιάσει απαλά και τρυφερά και άλλες που σκεφτόταν να ορμήσει πάνω της, όπως έκανε στα κορίτσια των εχθρικών ορδών, και να τη ρίξει καταγής χτυπώ- ντας τη με το ρόπαλο. Δεν ήθελε όμως να της κάνει κακό · αν την έπαιρνε για γυναίκα του, θα της φε- ρόταν δίχως τραχύτητα γιατί στο πρόσωπό της καθόλου δεν του άρεσε να βλέπει κείνο τον φόβο που το έκανε ξένο. Σε άλλους καιρούς, οΦαούμ θα ’ παιρνε για προ- σβολή τα λόγια του Ναόχ, μα τώρα είχε λυγίσει απ ’ την καταστροφή. Ίσως η συμμαχία με τον γιο