11 σκέπτες από το Πόρτο Κλεμέντε, γιατί το Τόρρε αποτελούσε αγαπημένο εκδρομικό προορισμό για την ανικανοποίητη πελατεία του μεγάλου θερέτρου. Τα Fiat που πηγαινοέρχονταν με ταχύτητα και οι πυκνές δάφνες και πικροδάφνες κατά μήκος του δρόμου είχαν πασπαλιστεί με άσπρη σαν χιόνι σκόνη, ένα δάχτυλο παχιά – θέαμα παράξενο και απωθητικό. Ναι, αναμφίβολα θα ’πρεπε κανείς να πηγαίνει στο Τόρρε ντι Βένερε τον Σεπτέμβριο, όταν η λουτρόπολη έχει αδειάσει απ’ τον πολύ κόσμο, ή διαφορετικά τον Μάιο, προτού η θάλασσα ζεσταθεί αρκετά ώστε να δελεάσει τους Νότιους να βουτήξουν. Βέβαια, δεν είναι έρημη ούτε τότε, αλλά η κίνηση είναι ηπιότερη και το εθνικό στοιχείο λιγότερο έντονο. Τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα γαλλικά κυριαρχούν κάτω από τις πάνινες τέντες και στις τραπεζαρίες των καταλυμάτων, ενώ τον Αύγουστο, τουλάχιστον στο Grand Hôtel όπου, ελλείψει προσωπικών συστάσεων είχαμε κλείσει δωμάτια, ο ξένος βρίσκει τον χώρο τόσο ολοκληρωτικά κατειλημμένο από Φλωρεντίνους και Ρωμαίους, ώστε αισθάνεται απομονωμένος· κάποιες στιγμές, σχεδόν επισκέπτης δεύτερης κατηγορίας. Ακριβώς αυτή την εμπειρία ζήσαμε κι εμείς, με κάποια δυσαρέσκεια, το βράδυ της άφιξής μας, όταν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=