27 Ο ΚΥΝΗΓΟΣ δεύουν γρήγορα εδώ. Δεν έχει αλλάξει καθόλου αυτό το μέρος». Της χαρίζει ένα τρυφερό χαμόγελο. «Το ίδιο κι εσύ». «Κι όμως, έχω» λέει η Λένα. «Ευτυχώς. Εσύ, πάλι, όχι». Είναι αλήθεια. Εκτός από κάτι άσπρες τρίχες, ο Τζόνι μοιάζει ολόιδιος όπως τότε που πετούσε πετραδάκια στο παράθυρό της για να την πάρει, μαζί με μισή ντουζίνα άλλους, στην ντίσκο της πόλης, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο στο σαραβαλιασμένο Ford Cortina του πατέρα του, που έτρεχε μες στο σκοτάδι και στρίγκλιζε σε κάθε λακκούβα. Μέχρι και η στάση του σώματός του είναι ίδια, χαλαρός κι ανάλαφρος σαν πιτσιρικάς. Επιβεβαιώνει τη διαπίστωση της Λένα ότι οι άντρες που γερνούν όμορφα είναι οι πιο ανίκανοι. Χαμογελάει, χαϊδεύοντας με την παλάμη το κεφάλι του. «Εντάξει, έχω ακόμη μαλλιά στο κεφάλι μου. Αυτό είναι το βασικό. Εσύ πώς τα πας;» «Περίφημα» λέει η Λένα. «Εσύ;» «Καλύτερα από ποτέ. Χαίρομαι που επέστρεψα». «Υπέροχα» λέει η Λένα. «Χαίρομαι για σένα». «Ήμουν στο Λονδίνο» της λέει ο Τζόνι. «Ναι, ξέρω. Πήγες να κάνεις περιουσία. Πώς πήγε αυτό;» Περιμένει να ακούσει μια ιστορία όλο υπερβολές για το πώς βρισκόταν μια ανάσα απ’ τα εκατομμύρια όταν κάποιος κακούργος όρμησε και του άρπαξε την ευκαιρία μέσ’ από τα χέρια, κάτι τέτοιο τουλάχιστον θα έκανε την επίσκεψή του αρκετά ενδιαφέρουσα ώστε να μην την έχει ενοχλήσει τζάμπα. Αντιθέτως, ο Τζόνι χτυπάει πονηρά την άκρη της μύτης του. «Α, δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτά. Είναι υπό κατασκευή. Μόνο για εξουσιοδοτημένο προσωπικό». «Κρίμα» λέει η Λένα. «Και ξέχασα το κράνος μου για την οικοδομή». Επιστρέφει στην μπουγάδα της, νιώθοντας ότι ο Τζόνι θα μπορούσε τουλάχιστον να περιμένει μέχρι να τελειώσει εκείνη τη δουλειά που τόσο απολαμβάνει.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=