Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΕΔΕΜ 21 με τον νου της. «Μια μέρα, όμως, θα χαθώ και δεν θα ’μαι πια εδώ». Υπήρχε, άραγε, ζωή μετά τον θάνατο; Ήταν κι αυτό ένα ερώτημα, για το οποίο η γάτα δεν είχε ασφαλώς την παραμικρή ιδέα. Πριν από λίγο καιρό, είχε πεθάνει η γιαγιά της Σοφίας. Εδώ και έξι μήνες, σχεδόν καθημερινά, η Σοφία τη σκεφτόταν, σκεφτόταν πόσο της έλειπε. Δεν είναι άδικο που η ζωή πρέπει κάποτε να τελειώνει; Η Σοφία στάθηκε συλλογισμένη στο χαλικόστρωτο δρομάκι. Προσπάθησε να συγκεντρώσει τη σκέψη της στο γεγονός ότι υπήρχε, για να ξεχάσει έτσι πως δεν επρόκειτο να μείνει για πάντα εδώ. Αδύνατον. Μόλις κατάφερνε να συμμαζέψει το μυαλό της και να σκεφτεί πως υπήρχε, να σου πρόβαλλε αμέσως και η άλλη σκέψη, πως, δηλαδή, κάποια μέρα η ζωή της θα ’φτανε στο τέλος της. Το ίδιο ήταν, όμως, και από την ανάποδη: μόνο όταν το καταλάβαινε πέρα για πέρα ότι μια μέρα δεν θα υπήρχε πια, μόνο τότε ένιωθε πόσο απέραντα πολύτιμο ήταν το δώρο της ζωής. Ήταν οι δύο πλευρές ενός νομίσματος, ενός νομίσματος που στριφογύριζε αδιάκοπα ανάμεσα στα δάχτυλά της, για να το περιεργαστεί. Και όσο μεγάλωνε και καθάριζε μπροστά της η μια του όψη, τόσο μεγάλωνε και καθάριζε ταυτοχρόνως και η άλλη. Η ζωή και ο θάνατος ήταν οι δύο πλευρές ενός και του ίδιου πράγματος. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως ζούμε, χωρίς να καταλάβουμε, την ίδια στιγμή, πως κάποτε θα πεθάνουμε, σκέφτηκε. Και δεν μπορούμε να σκεφτούμε πως θα πεθάνουμε, χωρίς να νιώσουμε αμέσως κιόλας πόσο θαυμάσια είναι η ζωή. Η Σοφία θυμήθηκε πως η γιαγιά της είχε πει κάτι παρό-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=