Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ 22 μοιο, την ημέρα που έμαθε για την αρρώστια της. «Τώρα καταλαβαίνω πόσο όμορφη και πλούσια είναι η ζωή» είχε πει. Δεν είναι θλιβερό που οι περισσότεροι άνθρωποι πρέπει ν’ αρρωστήσουν, για να μπορέσουν να δουν την ομορφιά της ζωής; Ή, έστω, να βρουν ένα μυστηριώδες γράμμα στο γραμματοκιβώτιό τους; Μήπως θα ’πρεπε να ρίξει ακόμα μια ματιά; Ίσως, στο μεταξύ, να ’χε έρθει και κάτι ακόμα. Η Σόφια έτρεξε και ανασήκωσε το πράσινο σκέπασμα. Τινάχτηκε τρομαγμένη, όταν είδε ένα φακελάκι όμοιο με το προηγούμενο. Μήπως ήταν εκεί και από πριν, και εκείνη δεν το είχε δει στη βιασύνη της, καθώς έβγαζε από μέσα το πρώτο γράμμα; Στον φάκελο ήταν και πάλι γραμμένο το όνομά της. Τον έσκισε και έβγαλε ένα άσπρο χαρτάκι, ίδιο με το πρώτο. Μόνο η ερώτηση ήταν αλλιώτικη: Πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος; Δεν έχω ιδέα, είπε με τον νου της η Σοφία. Κανείς δεν το ξέρει αυτό! Κι όμως, η ερώτηση δεν ήταν καθόλου κουτή. Για πρώτη φορά στη ζωή της, η Σοφία σκέφτηκε πως δεν ήταν δυνατόν να ζεις μέσα σ’ έναν κόσμο, δίχως ν’ αναρωτηθείς τουλάχιστον πώς είχε ξεκινήσει, από πού ερχόταν και πώς είχε δημιουργηθεί. Είχε τόσο πολύ μπερδευτεί με τα μυστηριώδη γράμματα, που αποφάσισε ν’ αποτραβηχτεί για λίγο στη «σπηλιά» της. Η σπηλιά ήταν η μυστική κρυψώνα της Σοφίας. Όταν ήταν πολύ θυμωμένη, πολύ λυπημένη ή πολύ χαρούμενη, ερχόταν και κρυβόταν στη «σπηλιά» της. Σήμερα, ήταν πολύ μπερδεμένη. Το κόκκινο σπιτάκι ήταν χτισμένο στη μέση ενός μεγάλου κήπου, με πολλά παρτέρια, βατομουριές, θάμνους και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=