18 τον μισθό του και για τα Χριστούγεννα θα μπορούσαμε να πάρουμε στη Μελίσα… δεν ξέρω τι, κάτι που θα ήθελε εκείνη, κι ο μπαμπάς θα το αγοράσει και θα έρθει σπίτι και θα μου πει να μπω κρυφά στο μπάνιο και θα μου ψιθυρίσει κοίτα εδώ, αυτό δεν είναι ό,τι πρέπει για μια δεκαεξάχρονη; Φανταζόμουν ότι ο μπαμπάς θα είναι αυτός που θα φέρει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σχολείο. Ήξερα κιόλας ακριβώς πώς θα γινόταν: ο Μέρον θα σκύψει από το παράθυρο και θα φωνάξει έρχεται το χριστουγεννιάτικο δέντρο! Το δέντρο έρχεται! Κοιτάξτε, είναι ο μπαμπάς της Ρόνια! Κι η δασκάλα θα πει καθίστε κάτω, καθίστε κάτω, αλλά όλοι θα τρέξουν στο παράθυρο –ναι, θα τρέξουν όλοι στο παράθυρο– και θα δούμε από κάτω τη διευθύντρια να διασχίζει την αυλή για να συναντήσει τον μπαμπά. Σφίγγει τριγύρω της την πλεκτή της ζακέτα. Μετά δείχνει προς το γυμναστήριο. Η πλεκτή της ζώνη ανεμίζει στον αέρα, ο μπαμπάς χαμογελάει μ’ εκείνο το πλατύ του χαμόγελο, ο μπαμπάς τραβάει το δέντρο μέσα από την αυλόπορτα κι όλη η τάξη φωνάζει ουάου! Αυτό έχω ονειρευτεί. ***
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=