Οχτώ ντετέκτιβ

A L E X P A V E S I 20 «Κοίτα, δεν υπάρχει τηλέφωνο εδώ, έτσι είχα σκοπό να τρέξω κάτω στο χωριό και να φέρω την αστυνομία κι έναν για- τρό. Όμως, αν σκοπεύεις να τους πεις ότι είμαι ένοχος, αυτό δυσκολεύει τα πράγματα για μένα, έτσι δεν είναι;» «Θα ανησυχήσουμε αργότερα για την αστυνομία. Αυτή τη στιγμή θέλω απλώς να βεβαιωθώ ότι, αν αφήσω αυτό το μαχαί- ρι, δεν θα καταλήξω στο κρεβάτι δίπλα στον Μπάνι. Γιατί τον σκότωσες;» «Δεν τον σκότωσα εγώ». «Τότε ποιος;» «Πρέπει να μπήκε κάποιος και να τον σκότωσε». «Για ποιο λόγο;» «Πού θες να ξέρω;» Η Μέγκαν κάθισε. «Κοίτα, Χένρι, θα σε βοηθήσω. Δεν είναι αδιανόητο να είχες κάποιο λόγο για αυτό που έκανες. Ο Μπά- νι μπορούσε να γίνει απάνθρωπος, το ξέρουμε αυτό. Και απε- ρίσκεπτος. Θα μπορούσα ίσως ακόμα και να σε συγχωρήσω για αυτό που έκανες με το πέρασμα του χρόνου. Όμως, αν θέλεις να πω ψέματα για σένα, τότε πρέπει να πάψεις να δοκιμάζεις την υπομονή μου. Γιατί το έκανες τώρα; Και γιατί με αυτό τον τρόπο;» «Μέγκαν, κοντεύω να τρελαθώ». Ο Χένρι έκλεισε τα μάτια του. Η ζέστη ήταν αφόρητη με όλες τις πόρτες και τα παράθυ- ρα κλειστά. Ένιωθε λες και οι δυο τους ήταν δείγματα σε αιώ- ρηση μέσα σε λάδι για να τα μελετήσει κάποιος. «Δηλαδή επιμένεις ακόμη ότι είσαι αθώος; Χριστέ μου, τα είπαμε αυτά, Χένρι. Δικάστηκες και καταδικάστηκες από σώμα ενόρκων, τα δώδεκα φυτά στις γλάστρες στον διάδρομο. Ήσουν εδώ συνέχεια. Τι άλλο μένει να πούμε;» Ο Χένρι έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια. «Δώσε μου μια στιγμή να σκεφτώ». Τα χείλια του κινούνταν σιωπηλά καθώς