Οχτώ ντετέκτιβ

Ο Χ Τ Ω Ν Τ Ε Τ Ε Κ Τ Ι Β 19 Η Μέγκαν δεν κλονίστηκε. «Μακάρι να μπορούσα να ζήσω στον κόσμο σου, Χένρι. Κατά πάσα πιθανότητα μας φαντάζεσαι να τρέχουμε χαρούμενοι στα λιβάδια». «Απλώς σου λέω πώς νιώθω». «Κι εγώ, όπως σου είπα, απλώς ενώνω τις τελίτσες». «Όμως...» «Τι;» Τον κοίταξε καχύποπτα. Το χέρι της που κρατούσε το μαχαίρι έκανε μια σύσπαση. «Όμως τι, Χένρι;» Αυτός σηκώθηκε πάλι, με το ένα χέρι στο κεφάλι του και το άλλο κολλημένο στον λευκό τοίχο. Μετά άρχισε να βηματίζει πάνω κάτω. «Μην ανησυχείς, δεν θα σε πλησιάσω». Η Μέγκαν ήταν σε επιφυλακή, η μύτη του μαχαιριού ακολουθούσε τις κινήσεις του. «Όταν βγήκες έξω μερικά λεπτά για να πάρεις καθαρό αέρα, μπορεί να έφυγα κι εγώ. Δεν θα το ήξερες αν είχα φύγει. Και τότε μπορεί να χτύπησε ο δολοφόνος». «Και όντως έφυγες;» «Ναι» απάντησε ο Χένρι και κάθισε πάλι. «Πήγα να πάρω ένα βιβλίο από την κρεβατοκάμαρά μου. Τότε πρέπει να πέρα- σε ο δολοφόνος». «Λες ψέματα». «Όχι». «Ναι. Θα το είχες πει νωρίτερα αν ήταν αλήθεια». «Απλώς το ξέχασα, αυτό είναι όλο». «Χένρι, σταμάτα». Έκανε ένα βήμα προς το μέρος του. «Δεν μου αρέσει να μου λένε ψέματα». Ο Χένρι σήκωσε το χέρι του για να το δει η Μέγκαν. Δεν έτρεμε. «Για φαντάσου. Δεν λέω ψέματα». Η Μέγκαν κλότσησε το πόδι της πολυθρόνας του και ο Χέν- ρι αρπάχτηκε από το μπράτσο για να στηριχτεί. «Αρκετά τρά- βηξε αυτή η συζήτηση. Απλώς θέλω να ξέρω τι σκοπεύεις να κάνεις τώρα».