Οχτώ ντετέκτιβ

A L E X P A V E S I 18 «Μην το παίρνεις προσωπικά. Απλώς ενώνω τις τελίτσες. Εσύ ήσουν εδώ συνέχεια, έτσι δεν είναι;» «Να μην το παίρνω προσωπικά;» Ο Χένρι κούνησε το κεφά- λι του σαν να μην πίστευε στα αυτιά του. «Δεν έχεις διαβάσει ποτέ αστυνομικό μυθιστόρημα, Μέγκαν; Ο φόνος μπορεί να έγινε με ένα εκατομμύριο τρόπους. Μπορεί να υπάρχει κάποιο μυστικό πέρασμα που οδηγεί πάνω». «Εδώ είναι πραγματικότητα, Χένρι. Στην πραγματική ζωή αν υπάρχει μόνο ένας με κίνητρο και ευκαιρία, συνήθως είναι ένοχος». «Κίνητρο; Και ποιο υποτίθεται ότι είναι το κίνητρό μου;» «Γιατί μας ζήτησε να έρθουμε εδώ ο Μπάνι;» «Δεν ξέρω». «Νομίζω ότι ξέρεις. Μετά από πέντε χρόνια σιωπής γράφει και στους δυο μας και μας καλεί στο σπίτι του στην Ισπανία. Και ερχόμαστε και οι δύο τρέχοντας. Γιατί; Γιατί σχεδίαζε να μας εκβιάσει. Πρέπει να το ήξερες αυτό, έτσι δεν είναι;» «Να μας εκβιάσει; Γι’ αυτό που έγινε στην Οξφόρδη;» Ο Χένρι παραμέρισε την ιδέα με μια κίνηση του χεριού. «Ο Μπά- νι οδηγούσε το αυτοκίνητο». «Κι εμείς όμως δεν είμαστε ακριβώς αθώοι, έτσι δεν είναι;» «Ανοησίες. Εγώ ήρθα επειδή μου είπε ότι θα είσαι κι εσύ εδώ και ότι ήθελες να με δεις. Δεν υπήρχε τίποτα σχετικά με εκβιασμό». «Έχεις το γράμμα μαζί σου;» «Όχι». «Οπότε έχουμε μόνο τον ισχυρισμό σου;» Ο Χένρι κοίταξε για λίγο κάτω με άδειο βλέμμα. «Σ’ αγαπώ ακόμη, Μέγκαν. Γι’ αυτό ήρθα. Ο Μπάνι ήξερε πολύ καλά τι να πει για να με κάνει να έρθω. Είναι απίστευτο που νομίζεις πως θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο».