Οχτώ ντετέκτιβ

Ο Χ Τ Ω Ν Τ Ε Τ Ε Κ Τ Ι Β 17 «Αυτό ακριβώς ισχυρίζομαι. Ή είδες τον δολοφόνο να ανε- βαίνει τη σκάλα ή ανέβηκες πάνω εσύ κι αυτό σημαίνει ότι είσαι ή ο δολοφόνος ή συνένοχός του. Και δεν νομίζω ότι έχεις μείνει εδώ αρκετά για να έχεις κάνει φίλους». Ο Χένρι έκλεισε τα μάτια και συγκεντρώθηκε στα λόγια της. «Ανοησίες. Κάποιος μπορεί να πέρασε χωρίς να τον αντιληφθώ. Δεν πρόσεχα τη σκάλα». «Κάποιος πέρασε χωρίς να τον αντιληφθείς μέσα σε ένα ήσυχο λευκό δωμάτιο; Τι ήταν, Χένρι, ποντίκι ή μπαλαρίνα;» «Δηλαδή πιστεύεις πραγματικά ότι τον σκότωσα;» Είδε το όλο επιχείρημά της και σηκώθηκε όρθιος σε διαμαρτυρία. «Όμως, Μέγκαν, υπάρχει και κάτι άλλο που δεν το ανέφερες. Μπορεί να καθόμουν εδώ από την ώρα που γυρίσαμε χωνεύοντας το φαΐ μου, αλλά κι εσύ καθόσουν εδώ μαζί μου». Η Μέγκαν έγειρε το κεφάλι στο πλάι. «Αυτό είναι αλήθεια σε μεγάλο βαθμό. Όμως θυμάμαι τουλάχιστον τρεις φορές που βγή- κα έξω για να πάρω αέρα. Αναρωτιέμαι μήπως γι’ αυτό κάπνι- ζες τόσο πολύ, για να με κάνεις να φύγω. Δεν ξέρω πόση ώρα χρειάζεται για να καρφώσεις ένα μαχαίρι στην πλάτη κάποιου, αλλά φαντάζομαι ότι μπορεί να γίνει πολύ γρήγορα. Το πλύσιμο των χεριών μετά θα σου πάρει μάλλον την περισσότερη ώρα». Ο Χένρι κάθισε πάλι. «Θεέ μου» είπε ενώ προσπαθούσε να βολευτεί «μιλάς σοβαρά, ε; Μόλις βρήκαμε τον φίλο μας νεκρό πάνω κι εσύ υποστηρίζεις σοβαρά ότι το έκανα εγώ; Βασισμέ- νη σε τι; Στο γεγονός ότι καθόμουν κοντά σε μια σκάλα; Όταν γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο σχεδόν δέκα χρόνια;» «Οι άνθρωποι αλλάζουν». «Αυτό είναι αλήθεια. Τώρα πια πιστεύω ότι ο Σαίξπηρ είναι υπερεκτιμημένος και δεν πηγαίνω πια στην εκκλησία. Όμως πιστεύω ότι κάποιος θα μου το έλεγε αν έφευγα από το σπίτι μου χωρίς την ηθική μου».