NATSUO KIRINO 18 «Τι έγινε;» τη ρώτησε. «Θα σου πω αργότερα» είπε η Γιαϊόι. «Γιατί όχι τώρα;» την παρακίνησε η Μασάκο ρίχνοντας μια ματιά στο ρολόι του τοίχου. «Όχι, αργότερα. Είναι μεγάλη ιστορία». Μια έκφραση οργής φάνηκε στιγμιαία στο πρόσωπο της Γιαϊόι κι ύστερα εξαφανίστηκε. Εγκαταλείποντας την προσπάθεια, η Μασάκο σηκώθηκε να φύγει. «Όπως θέλεις» είπε. Ύστερα έτρεξε στ’ αποδυτήρια για να φορέσει τη στολή της. Αποδυτήρια ήταν μόνο κατ’ ευφημισμόν, αφού μόνο μια κουρτίνα χώριζε τον μικρό χώρο από την αίθουσα προσωπικού. Παράλληλα με τον τοίχο υπήρχαν σειρές από ράγες με χοντρές κρεμάστρες, όπως συνέβαινε στις εκπτώσεις των πολυκαταστημάτων. Στην περιοχή του προσωπικού της πρωινής βάρδιας, οι λερωμένες άσπρες φόρμες κρέμονταν σε πυκνές ομάδες, ενώ ο χώρος που αντιστοιχούσε στη νυχτερινή βάρδια ήταν ένα πολύχρωμο συνονθύλευμα από παλιόρουχα. «Θα σε δούμε κάτω» είπε η Γιόσι καθώς αυτή και η Κουνίκο έβγαιναν από τ’ αποδυτήρια. Ήταν ώρα να χτυπήσουν κάρτα. Σύμφωνα με τους κανονισμούς έπρεπε να χτυπάνε κάρτα μεταξύ δώδεκα παρά τέταρτο και δώδεκα τα μεσάνυχτα και στη συνέχεια να περιμένουν κάτω, στην είσοδο του εργοστασίου. Η Μασάκο τράβηξε την κρεμάστρα της από τη ράγα. Η στολή εργασίας ήταν μια άσπρη ρόμπα, που έκλεινε στο μπροστινό μέρος με φερμουάρ, κι ένα φαρδύ παντελόνι με λάστιχο στη μέση. Πέρασε γρήγορα τα χέρια της στα μανίκια της ρόμπας και, αφού έριξε μια ματιά στην αίθουσα για να δει πού βρίσκονταν οι άντρες, έβγαλε το τζιν της και φόρεσε το παντελόνι. Δεν υπήρχαν χωριστά αποδυτήρια για τους άντρες, και η Μασάκο, παρόλο που δούλευε σχεδόν δύο χρόνια εκεί, ακόμη δεν είχε καταφέρει να συνηθίσει αυτή την κατάσταση. Μάζεψε κάτω από ένα λεπτό μαύρο δίχτυ τα μαλλιά της, που τα είχε ήδη σηκώσει ψηλά με μια στέκα, κι ύστερα κάλυψε το
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=