O U T 17 «Καλημέρα» της είπε η Μασάκο και η Γιαϊόι χαμογέλασε επιτέλους – έστω και στιγμιαία. «Φαίνεσαι πτώμα». Η Γιαϊόι κούνησε το κεφάλι της κουρασμένα, τις κοίταξε μελαγχολικά, αλλά και πάλι δεν είπε τίποτα. Ήταν η ομορφότερη από τις τέσσερις – για την ακρίβεια, ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στη νυχτερινή βάρδια. Το πρόσωπό της ήταν σχεδόν αψεγάδιαστο, με φαρδύ μέτωπο, καλή ισορροπία ανάμεσα στα μάτια και τη γραμμή των φρυδιών, ανασηκωτή μύτη και πλούσια, σαρκώδη χείλη. Το σώμα της επίσης, αν και μικροσκοπικό, ήταν τέλειο σε αναλογίες. Η ομορφιά της ξεχώριζε τόσο πολύ μέσα στο εργοστάσιο, ώστε κάποιες γυναίκες της φέρονταν επιθετικά, ενώ αρκετές άλλες ήταν σχεδόν προστατευτικές. Η Μασάκο είχε υιοθετήσει τον ρόλο της προστάτιδάς της, ίσως επειδή αυτή και η Γιαϊόι ήταν τόσο διαφορετικές. Η Μασάκο έβαζε πάντα τα δυνατά της να ζει μια ζωή με σύνεση και σύμφωνα με την κοινή λογική, ενώ η Γιαϊόι φερόταν σαν να κουβαλούσε ένα βαρύ συναισθηματικό φορτίο σ’ αυτό τον κόσμο. Χωρίς να το κάνει συνειδητά, έμενε προσκολλημένη σε περασμένες λύπες, παίζοντας τον ρόλο της μοιραίας γυναίκας που ήταν έρμαιο των μπερδεμένων και άστατων συναισθημάτων της. «Τι συμβαίνει;» ρώτησε η Γιόσι σκουντώντας τη Γιαϊόι στον ώμο με το τραχύ κόκκινο δάχτυλό της. «Φαίνεσαι χάλια». Η Γιαϊόι τινάχτηκε σπασμωδικά και η Γιόσι στράφηκε στη Μασάκο που αμέσως έκανε νόημα στις άλλες δυο να προχωρήσουν χωρίς αυτήν και κάθισε πάνω στην ψάθα μπροστά στη Γιαϊόι. «Είσαι άρρωστη;» τη ρώτησε. «Όχι, δεν είναι τίποτα». «Τσακώθηκες πάλι με τον άντρα σου;» «Μακάρι να είχε ακόμη διάθεση έστω να τσακωθεί μαζί μου» είπε κατσούφικα η Γιαϊόι με το θολό της βλέμμα καρφωμένο στο κενό κάπου πέρα απ’ τη Μασάκο. Η Μασάκο έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι σε λίγο θα έπρεπε να πιάσουν δουλειά, άρχισε να πιάνει κότσο τα μαλλιά της.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=