NATSUO KIRINO 16 είχαν αλλάξει, θα κατέβαιναν πάλι κάτω. Ήταν υποχρεωτικό ν’ αφήνουν τα παπούτσια τους στην είσοδο του χώρου εργασίας, πάνω στην κόκκινη συνθετική μοκέτα. Το φως από τους σωλήνες φθορισμού αλλοίωνε το χρώμα της μοκέτας και ο διάδρομος έμοιαζε λίγο σκοτεινός. Τα χαρακτηριστικά των δυο γυναικών που τη συντρόφευαν έμοιαζαν κι αυτά πιο σκοτεινά και παρατηρώντας τες η Μασάκο αναρωτήθηκε αν και η δική της όψη ήταν τόσο άσχημη. Η Κομάντα, η αγέλαστη επιθεωρήτρια υγιεινής του εργοστασίου, περίμενε στημένη μπροστά από τα κουβούκλια όπου οι εργάτριες άφηναν τα παπούτσια τους σε θήκες με το όνομά τους και, καθώς περνούσαν μία μία από μπροστά της, περνούσε από την πλάτη τους έναν ειδικό κύλινδρο με αυτοκόλλητη ταινία για ν’ αφαιρέσει τη σκόνη που πιθανόν να μετέφεραν στο εσωτερικό. Μπήκαν στον μεγάλο χώρο με τα ψάθινα τατάμι, τα χαλάκια, που ήταν η αίθουσα αναψυχής του προσωπικού. Εργάτες σε μικρές ομάδες στέκονταν και συζητούσαν εδώ κι εκεί έχοντας ήδη φορέσει τις λευκές στολές τους. Έπιναν τσάι ή μασουλούσαν σνακς περιμένοντας να ξεκινήσει η δουλειά, ενώ μερικοί είχαν αράξει σε κάποια γωνιά και είχαν ξαπλώσει στις ψάθες για έναν σύντομο υπνάκο. Από τους εκατό εργάτες της νυχτερινής βάρδιας περίπου το ένα τρίτο ήταν Βραζιλιάνοι και απ’ αυτούς πάνω κάτω οι μισοί ήταν άντρες. Επειδή ήταν γύρω στη μέση των καλοκαιρινών διακοπών, ο αριθμός των εργατών-φοιτητών ήταν κάπως αυξημένος. Αλλά και πάλι η μεγάλη πλειοψηφία ήταν εργάτριες μερικής απασχόλησης, στην πλειοψηφία τους παντρεμένες σαραντάρες ή πενηντάρες νοικοκυρές. Oι τρεις γυναίκες κατευθύνθηκαν προς τ’ αποδυτήρια ανταλλάσσοντας νεύματα με άλλες εργάτριες και έπειτα είδαν τη Γιαϊόι Γιαμαμότο να κάθεται μόνη της σε μια γωνιά. Σήκωσε τα μάτια της και τις κοίταξε καθώς πλησίαζαν, αλλά στο πρόσωπό της δεν φάνηκε ούτε ίχνος χαμόγελου· έμεινε μισοξαπλωμένη σαν άψυχη στο τατάμι.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=