ΟΣΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ 17 έπαιρνε τον λόγο, λες και τον είχε υποδείξει κάποια αυθεντία για να διηγηθεί το τελευταίο ανέκδοτο που είχε ακούσει. Τα μάτια του ακροατηρίου έπεφταν πάνω του και αυτή η νέα προσοχή τον μεταμόρφωνε. Η φωνή του άλλαζε, οι κινήσεις του συντονίζονταν με την ιστορία του, κι ένιωθες την ένταση να γεμίζει το δωμάτιο. Θαύμαζες την επίδραση που ασκούσε στο κοινό, ένα πλήθος που ξαφνικά σαν να γινόταν ένα σώμα, με μια ανάσα συγχρονισμένη με τον ρυθμό του ομιλητή. Κι αυτός μπορούσε να επιταχύνει τη ροή με την οποία πρόφερε τις λέξεις και να αποκαλύψει επιτέλους την ατάκα που όλοι περίμεναν. Και τότε όλοι την υποδέχονταν με ένα βροντερό και απελευθερωτικό γέλιο, ένα γέλιο ασυντόνιστο κι ωστόσο ολότελα συντονισμένο. Οι άντρες ήταν εκείνοι που γελούσαν. Γιατί γελούσαν; Δεν ήξερες. Τα ακατανόητα υπονοούμενα, οι προφανείς υπερβολές, οι λέξεις που σου ήταν ακόμη άγνωστες, τα συνένοχα βλέμματα, τα επικριτικά μούτρα των μανάδων που υπενθύμιζαν την παρουσία των παιδιών, οι σκόρπιες χειρονομίες των αντρών που έμοιαζαν να τους απαντούν πως δεν πειράζει, είναι μικρά ακόμη για να καταλάβουν. Όπως και να ’χει, ήσουν μικρός ακόμη για να καταλάβεις. Αυτή η γλώσσα έμοιαζε να ανήκει στον κόσμο των ενηλίκων, μια μακρινή ήπειρο που
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=