16 2 Δεν ήξερες πότε θα άρχιζε η ζωή. Μικρός, ήσουν άριστος μαθητής. Έφερνες καλούς βαθμούς στο σπίτι και σου έλεγαν πως θα σου χρησίμευαν αργότερα. Η ζωή λοιπόν θα άρχιζε αργότερα. Σ’ εκείνο το διάστημα τα πάντα ήταν σκόρπιες στιγμές, από τις οποίες στην πραγματικότητα δεν σου είχε μείνει τίποτα. Δεν συγκρατούμε το όνομα εκείνων που κουράζονται για να μας κουβαλάνε στους ώμους τους, ούτε λογαριάζουμε τις ώρες που περνάνε για την προετοιμασία του αγαπημένου μας φαγητού. Από την άλλη, διατηρούμε ασήμαντες λεπτομέρειες: είχες γελάσει με τη Νεσρίν επειδή δεν μπορούσε να πει σωστά τη λέξη πυραμίδα στα αραβικά, είχατε φάει φρέσκας σε μια παραλία και το σιρόπι είχε λερώσει τα μαγιό σας, έκανες σχέδια με το δάχτυλό σου στα παράθυρα που θόλωναν όταν η Φατέγια, η υπηρέτριά σας, μαγείρευε… Παρατηρούσες προσεκτικά τους ενήλικες: τις κινήσεις τους, τη χροιά της φωνής τους, την εμφάνισή τους. Μερικές φορές ένας απ’ αυτούς
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=