ÉRIC CHACOUR 18 δεν είχες ακόμη ανακαλύψει. Δεν ήξερες αν μια μέρα θα έφτανες εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, επειδή άφησες την παιδική σου ηλικία να σε παρασύρει ή αν ήταν μια γη όπου έπρεπε να κατακτηθεί με πόνο. Μπορούσε άραγε να παραμείνει για πάντα άγνωστη για σένα; Θα γελάς κι εσύ μια μέρα όπως αυτοί; Η παρουσία τους ηλέκτριζε τη Νεσρίν. Διέκοπτε τις συζητήσεις τους για να ρωτήσει τι σήμαινε μια λέξη ή να απαντήσει στην πιο ρητορική τους ερώτηση. Ούτε κι εκείνη μπορούσε να καταλάβει το νόημα των αστείων τους, αλλά συμμετείχε με το δικό της παιδικό γέλιο. Γελούσε μόνο και μόνο στην ιδέα πως γελάει μαζί με τους άλλους. Αυτό της αρκούσε. Δεν ήταν αξιολάτρευτη; Η ζωή θα άρχιζε αργότερα. Για την ώρα δεν ήταν ζωή. Ήταν προσμονή, αναμονή ίσως. Η παιδική ηλικία, μια αργή προετοιμασία. Για ποιο πράγμα προετοιμαζόσουν; Ή, πιο συγκεκριμένα, για ποιο πράγμα σε προετοίμαζαν; Σου άρεσε περισσότερο η παρέα των ενηλίκων από κείνη των συνομηλίκων σου. Σε θάμπωναν εκείνοι που δεν δίσταζαν ποτέ. Εκείνοι που, με την ίδια άνεση, μπορούσαν να ασκήσουν κριτική σε έναν πρόεδρο, έναν νόμο ή μια ποδοσφαιρική ομάδα. Εκείνοι που κάθε τους κίνηση μοιάζει να επιβεβαιώνει πως κατέχουν την
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=