Όσα δεν θέλω να πω
I A N R A N K I N 28 «Λοιπόν;» «Μαθαίνω ότι γύρισε πάλι». «Και;» «Θα ήθελα να του πω δυο λόγια, με την προϋπόθεση ότι θα πειστεί να με ακούσει». Ο Ρέμπους έβγαλε ένα μουγκρητό. «Τι σκοπεύεις να κάνεις, να βάλεις τον Άντριου να τον χτυπήσει πισώπλατα και να του σπάσει τα κόκαλα;» «Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από τον τύπο» δήλωσε σοβα- ρά ο Κάφερτι. Ο Ρέμπους προσποιήθηκε ότι δεν άκουσε καλά. «Θα πρέπει να παράκουσα». «Σοβαρά μιλάω. Πράγματι πήρε κάτι που δεν ήταν δικό του και πράγματι το έσκασε. Ήταν άφαντος τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αναμφίβολα χεσμένος από τον φόβο του. Πι- θανότατα γύρισε επειδή άκουσε γι’ αυτό». Ο Κάφερτι χτύπη- σε το μπράτσο του αμαξιδίου ξανά. «Δεν είμαι ακόμη σίγουρος ότι σε πιάνω». «Επειδή δεν ξέρεις για ποιο λόγο χρειαζόταν τα χρήματα. Ο αδερφός του, ο Πολ, πέθανε από καρκίνο. Άφησε γυναίκα, δύο παιδιά κι ελάχιστα λεφτά στην τράπεζα. Ο Τζακ ήθελε να βοηθήσει, με κάθε τρόπο». «Θέλεις να πιστέψω ότι ξαφνικά απέκτησες συνείδηση;» «Θέλω να του πω καταπρόσωπο ότι λυπάμαι για ό,τι συ- νέβη». «Στείλε το τσιράκι σου τότε να τον φέρει». «Θα μπορούσα, αλλά, με δεδομένο ότι εσύ φταις για ό,τι του συνέβη…» «Τι εννοείς;» «Πριν από τέσσερα και κάτι χρόνια, έπινες σε μια παμπ και έπιασες κουβέντα με έναν τύπο ονόματι Έρικ Λιν. Σου θυμίζει κάτι;» «Έχω γνωρίσει ένα σωρό ανθρώπους σε πολλές παμπ». «Εσείς οι δύο είχατε έναν κοινό γνωστό, τον Άλμπερτ Κά-
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=