Όσα δεν θέλω να πω

I A N R A N K I N 26 «Ένα ουίσκι τότε; Δεν έχω καθόλου μπίρα». «Δεν θέλω τίποτα, μόνο να μάθω τι κάνω εδώ πέρα». Ο Κάφερτι συνέχισε να τον κοιτάζει. «Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω». Έστρεψε το ηλεκτρικό αμαξίδιο προς το μεγάλο γυάλινο τραπεζάκι του δωματίου, κάνοντας νόημα συγχρόνως στον Άντριου ότι μπορούσε να φύγει. «Τι είναι τούτος, φροντιστής ή σωματοφύλακας;» ρώτησε ο Ρέμπους ακολουθώντας τον Κάφερτι. Εκείνος του έκανε νόημα να καθίσει στον μπεζ δερμάτινο καναπέ και ο Ρέμπους κάθισε, παραμερίζοντας ένα μεγάλο μαξιλάρι διακοσμημένο με τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα. Το μόνο πράγμα πάνω στο τραπεζάκι ήταν τα γράμματα που είχε ακουμπήσει εκεί ο Άντριου. Το βλέμμα του Κάφερτι κα- τέληξε πάνω του. «Εσύ πώς είσαι;» τον ρώτησε ο Κάφερτι. «Πέρασες καλά στην πανδημία;» «Επιβίωσα, απ’ ό,τι φαίνεται». «Και οι δυο μας επιβιώσαμε, δεν συμφωνείς; Από την άλλη, πιθανότατα τη νιώθεις εξίσου μ’ εμένα». «Τι να νιώθω;» «Τη θνητότητα, το χτύπημα του Χάρου στην πόρτα». Για να τονίσει αυτό που εννοούσε, ο Κάφερτι χτύπησε με τις αρ- θρώσεις του αριστερού χεριού του το μπράτσο του αμαξιδίου. «Κεφάτη συζήτηση». Ο Ρέμπους ακούμπησε πίσω, προσπα- θώντας να βολευτεί όσο του επέτρεπε ο καναπές. «Η ζωή δεν είναι κεφάτη όμως. Και οι δυο πήραμε αυτό το μάθημα πριν από πολύ καιρό. Και όσο ήμουν κολλημένος εδώ στη διάρκεια του κόβιντ, δεν είχα πολλά να κάνω, εκτός…» Ο Κάφερτι έδειξε το μέτωπό του. «Γιατί δεν μου είπες να σου δανείσω ένα παζλ;» Ο Κάφερτι κούνησε αργά το κεφάλι του. «Ξεχνάς ότι σε ξέρω. Μου λες δηλαδή ότι καθόσουν ατελείωτες βδομάδες στο διαμέρισμά σου, στο καθιστικό σου, μόνος με το μυαλό σου, και δεν συλλογιζόσουν; Τι άλλο θα έκανες;»

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=