ΟΠΩΣ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ 15 να βγαίνει από το διαμέρισμα μία φορά την ημέρα ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, ακόμα και στις συχνές ανοιξιάτικες βροχές του Σιάτλ– και είχε πιάσει τον εαυτό της να ενθουσιάζεται υπέρ το δέον με ένα σκυλί ντυμένο με πουλόβερ, η ιδιοκτήτρια του οποίου είχε σπεύσει πάραυτα να απομακρύνει το ζώο από κοντά της. Η Έιπριλ καταλάβαινε πως είχε ξεσυνηθίσει να μιλάει με τους ανθρώπους, κι αυτό την ανησυχούσε, πώς όμως θα ξεσκούριαζε; Δεν έβλεπε κανέναν. Ακόμα και οι γείτονές της στην πολυκατοικία φαίνονταν να είναι όπως κι αυτή: ήσυχοι και μοναχικοί άνθρωποι, που σπάνια αποτολμούσαν εξόδους. Η Έιπριλ άκουγε τη μουσική και τα πατήματα και τους μυστηριώδεις γδούπους τους, αλλά τους έβλεπε σπάνια – και τις προσωπικές τους ιστορίες περισσότερο τις φανταζόταν παρά τις ήξερε. Θα μπορούσε, βέβαια, να πάει κατευθείαν στον νεαρό στο βιβλιοπωλείο και να του μιλήσει σαν κανονικός άνθρωπος· η ιδέα του γράμματος, όμως, είχε γεννηθεί στο μυαλό της αργά ένα βράδυ, έχοντας παρακολουθήσει στην τηλεόραση μια διπλή προβολή ρομαντικών κομεντί, λίγες μέρες αφότου ξανατελείωσε το διάβασμα του 84, Charing Cross Road.* Τα πάντα λειτουργούσαν τόσο άψογα στις ταινίες, και η αλληλογραφία στο μυθιστόρημα (τα γράμματα * Το μπεστ σέλερ της Helene Hanff, που μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία και στη μεγάλη οθόνη, κυκλοφόρησε το 2004 με αυτό τον τίτλο στα ελληνικά, σε μετάφραση Κατερίνας Σχινά, από τις Εκδόσεις Πόλις. (Σ.τ.Μ.)
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=