MOIRA MACDONALD 12 ανύπαντρη, δυναμική γραμματέα με ζωηρόχρωμα φορέματα, όπως αυτές στη σειρά Mad Men, να δουλεύει για όλους εκείνους τους άντρες με τις θέσεις που θα ήθελε για τον εαυτό της και ν’ αναρωτιέται πότε επιτέλους θα άλλαζε η ζωή της. Ίσως αυτές οι γυναίκες να είχαν αφήσει τα σημάδια τους εκεί μέσα, στις αχνές γρατζουνιές των ξύλινων πατωμάτων ή στα μικροσκοπικά σπασίματα στα πλακάκια του μπάνιου ή στο παμπάλαιο, κιτρινισμένο αυτοκόλλητο χαρτί στα ράφια της λινοθήκης. Ίσως κάποιες από αυτές να ζούσαν ακόμη, κάπου αλλού, και να θυμούνταν με αγάπη τα χρόνια που είχαν περάσει σε αυτό το διαμέρισμα, στην ήσυχη γειτονιά του Σιάτλ με την ανοιξιάτικη θέα στην κερασιά του δρόμου από κάτω και στα ανοιχτορόδινα ανθάκια της. Μερικές φορές, η Έιπριλ φανταζόταν μια επανένωση στο διαμέρισμα, με ανθρώπους από διαφορετικές εποχές να επιστρέφουν με κάποιον μαγικό τρόπο εδώ για να συναντηθούν στον ίδιο χώρο και χρόνο. Κατά πάσα πιθανότητα, θα έφριτταν όλοι τους με το πόσο πολύ είχε ανέβει το ενοίκιο και με το γεγονός πως η τωρινή νοικάρισσα ακόμη δεν είχε καταφέρει ν’ αλλάξει το αυτοκόλλητο στα ράφια. (Το άλλαζε ποτέ κανείς αυτό;) Αυτή τη στιγμή, όμως, η Έιπριλ ήταν επικεντρωμένη σε κάτι εντελώς καινούργιο, κάτι πολύ έξω από αυτούς τους οικείους, ευχάριστα ξεθωριασμένους τοίχους. Είχε γράψει το γράμμα και το είχε πάει στον προορισμό του, και σχεδόν αμέσως το είχε μετανιώσει. Κανένας δεν φαινόταν να γράφει πια πραγματικά γράμματα, η Έιπριλ όμως λάτρευε την ιδέα μιας ιδιόχειρης,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=