11 1 Έιπριλ Το γράμμα ήταν λάθος. Όσο γι’ αυτό, δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η Έιπριλ αναρωτιόταν μήπως το ότι ζούσε μόνη τής άφηνε πάρα πολύ χρόνο για σκέψη. Είχε πράγματι μια τάση να σκέφτεται υπερβολικά πολύ, φτιάχνοντας ιστορίες με το μυαλό της για να της κάνουν συντροφιά, για να γεμίζουν τα κατά τα άλλα άδεια δωμάτιά της. Μία από τις πηγές έμπνευσης αυτών των ιστοριών ήταν το διαμέρισμά της, ένα ευχάριστο δυάρι στον τρίτο όροφο μιας χωρίς αρχιτεκτονικές φιοριτούρες πολυκατοικίας του 1920 από κόκκινο τούβλο, και καμιά φορά η Έιπριλ φανταζόταν τους ανθρώπους που κάποτε ίσως είχαν περάσει αποκεί σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Μια μικρή οικογένεια, ας πούμε, την εποχή της Ύφεσης, ίσως μ’ ένα σεντόνι να κλείνει μια γωνιά του καθιστικού για να δίνει λίγη ιδιωτικότητα στους γονείς. Ή μια νέα γυναίκα που έμενε μόνη εκεί το 1940, δουλεύοντας στη γραμμή παραγωγής κάποιου εργοστασίου του Σιάτλ και περιμένοντας τον σύζυγο ή τον μνηστήρα της να επιστρέψει από τον πόλεμο. Ή, ίσως, στη δεκαετία του 1960, μια
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=