Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά
14 Τάξαμε κάτι στον Θεό που το ξεχάσαμ’ όλοι κι απ’ το πολύ περίμενε οργίστηκε μαζί μας; Κάποια θυσία πλούσια με πρόβατα και γίδια; ΚΑΛΧΑΣ: Δεν πρόκειται, Αχιλλέα μου, για πρόβατα και γίδια... ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Εσύ το ξέρεις, μάντη μου; ΚΑΛΧΑΣ: Ξέρω, μα δεν το λέω... ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Πες μου τι θέλεις, Κάλχα μου, να μας το φανερώσεις. ΚΑΛΧΑΣ: Θέλω να μου υποσχεθείς με λόγια και με έργα πως θα σταθείς στο πλάι μου όποιος και να θυμώσει με όσα έχω να σας πω, ακόμα και αν είναι ο Βασιλιάς και Στρατηγός και Μέγας Αγαμέμνων. ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Όσο κρατούν τα μάτια μου νερό και φως του ήλιου κανένας, μέγα Κάλχαντα, δεν θα σηκώσει χέρι ν’ αγγίξει τρίχα κάτασπρη απ’ τη λευκή σου κόμη. Γι’ αυτό μίλησε άφοβα και πες μας τον χρησμό σου, όποιος κι αν είν’ ο αίτιος, ακόμα κι ο Αγαμέμνων που Αρχηγός εκλέχτηκε και Στρατηγός με βούλα. ΚΑΛΧΑΣ: Δεν νοιάζεται ο Απόλλωνας για ξεχασμένο τάμα ούτε του λείπουν τα σφαχτά κι η κνίσα στα ρουθούνια μα δεν μπορεί να ανεχτεί την προσβολή του Ατρείδη που έβρισε σκαιότατα τον λειτουργό του, Χρύση, κι αρνήθηκε την κόρη του να λευτερώσει αμέσως
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=