Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά

13 πρώτα τις μούλες του στρατού και ύστερα τους σκύλους μετά τους ημιονηγούς, οπλίτες, βαθμοφόρους. Σφυρίζανε τα βέλη του σχίζοντας τον αέρα και βρίσκανε τον στόχο τους. Σώματα που σφαδάζαν με οιμωγές και ουρλιαχτά, διαταγές και τρόμο. Όλη τη νύχτα οι φωτιές να καίνε, να θροΐζουν σαν να ’τανε βελανιδιές του Δία στη Δωδώνη και ψιθυρίζανε χρησμούς αδιάβαστους απ’ όλους. Εννέα μέρες θέριζε τους Αχαιούς ο Φοίβος τη δέκατη ο Αχιλλεύς είπε: «Δεν πάει άλλο!». Οργάνωσε συνέλευση με προτροπή της Ήρας και πρώτος πρώτος μίλησε στων Αχαιών τον Πρώτο. ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Ατρείδη, παραδέξου το, είμαστε στριμωγμένοι. Πίσω πώς να γυρίσουμε με αδειανά τα χέρια άσε που κινδυνεύουμε εδώ να σκοτωθούμε αφού ο Φοίβος κι ο λοιμός μάς πήρανε φαλάγγι. Δεν πάει άλλο, θέλουμε τη γνώμη ενός μάντη, ενός ταμένου λειτουργού ή έστω ονειροκρίτη, για να μας πει πού φταίξαμε και θύμωσε ο Φοίβος.

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=