Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά

12 Δεχτείτε, σας παρακαλώ, τα λύτρα που σας φέρνω, Αρχόντοι μου, και δώστε μου τη Χρυσηίδα πίσω, την κόρη μου την ακριβή, καρδούλα της καρδιάς μου. Τιμήστε τον Απόλλωνα και μην του πάτε κόντρα… Οι Αχαιοί συμφώνησαν τα λύτρα να δεχτούνε, να δείξουν ότι σέβονται Απόλλωνα και Χρύση, αλλά τι το ’θελε να πει την τελευταία φράση που τον Ατρείδη εξόργισε κι έπεσε να τον φάει. ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑΣ: Χούφταλο, μη με απειλείς γιατί θα μετανιώσεις. Κράτα το σκήπτρο του Θεού και φόρεσε το στέμμα, γίνε παλιάτσος του στρατού και παίγνιο δικό μου. Φύγε απ’ τα καράβια μου και πίσω μην πατήσεις. Όσο για την κορούλα σου στο Άργος θα την πάρω να κάθεται στον αργαλειό να κλαίει με μαύρο δάκρυ κι έτσι κλαμένη να ’ρχεται στο άνομο κρεβάτι. Ο Χρύσης κατατρόμαξε και πήγε στ’ ακρογιάλι στην ταραχή της θάλασσας να πνίξει τον καημό του να μην ακούν οι άνθρωποι τι λέει στον Θεό του. ΧΡΥΣΗΣ: Θε μου, με τόξο αλάθητο και ασημένια βέλη, ρίξ’ τα βροχή στους Αχαιούς, όπως τα δάκρυά μου, Θεός αν είσαι, Φοίβε μου, κι αν με πονάς λιγάκι. Κι ο Φοίβος τον εισάκουσε κι έβαλε στο σημάδι

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=