Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά
23 που φάνταζε πανέμορφη και τόσο λυπημένη. Σαν να βοηθούσε η λύπη της την ομορφιά ν’ ανθίσει, όπως ανθίζουν οι όμορφες όταν μοιρολογούνε κι η ομορφιά τους σε πονά σαν να ’χασες δικό σου και κλαις μαζί τους σιωπηλά και θέλεις να πεθάνεις, σαν να μιλούν για έρωτα ακόμα και στον πόνο και να σου λένε γοερά εκείνο το τραγούδι: Τα ματάκια σου μου λένε να πεθάνω να με κλαίνε. Ο Αχιλλέας βούρκωσε και στον γιαλό κατέβη και κοίταζε της θάλασσας την απεραντοσύνη ώσπου τα χέρια σήκωσε σαν να παραδινόταν σε κάτι ακαταμάχητο και απαγορευμένο. Λόγια ζεστά αναβλύσανε απ’ της ψυχής τα βάθη σαν προσευχή στη μάνα του από τα έγκατά του. ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Λιγόζωο με γέννησες, θαλασσινή μου μάνα. Αυτό το ξέρουμε κι οι δυο, κι ο Δίας πριν απ’ όλους, ίσως γι’ αυτό και θα ‘πρεπε να μ’ αποζημιώσει με κάποιον τρόπο, μάνα μου, κάπως να με τιμήσει. Αντίθετα, με πρόσβαλε αυτός ο Αγαμέμνων
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=