Ομήρου Ιλιάδα του Μιχάλη Γκανά
22 κοπήκανε τα πόδια τους, χαμήλωσαν τα μάτια και στάθηκαν αμίλητοι, δίχως να βγάζουν λέξη. Το ’νιωσε πως τον ένιωθαν και σήκωσε τα μάτια. ΑΧΙΛΛΕΑΣ: Χαίρετε, κήρυκες καλοί, μαντατοφόροι των θεών αλλά και των ανθρώπων σηκώστε το κεφάλι σας, κοιτάξτε με στα μάτια και πλησιάστε πιο κοντά, δεν είστε εσείς οι φταίχτες. Φταίει ο Αγαμέμνονας! Αυτός σας έχει στείλει να πάρετε απ’ τα χέρια μου την κόρη του Βρισέως. Έλα, καλέ μου Πάτροκλε, φέρε τη Βρισηίδα, για να την πάρουν γρήγορα οι κήρυκες μαζί τους. Κι ας είναι οι δυο τους μάρτυρες, ενώπιον των πάντων, και των θεών και των θνητών μα και του βασιλέως –σκληρόκαρδο ή άκαρδο πώς να τον πω δεν ξέρω– όταν θα έρθουν σίγουρα τα ζόρια τα μεγάλα και θα χρειάζεται εγώ και πάλι να τους σώσω. Δεν πρόκειται ν’ αναμειχθώ, ας καθαρίσει μόνος, ενώ οι Τρώες οι σκληροί τους Αχαιούς θα σφάζουν. Αν κουνηθώ απ’ τη θέση μου, ευθύς να μαρμαρώσω και ας με κάνουν άγαλμα για τη σκληρότητά μου. Και τότε βγήκε ο Πάτροκλος απ’ της σκηνής την πόρτα κρατώντας απ’ το χέρι της την κόρη τη μελένια
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=